കുട്ടികാലത്ത് മറ്റുള്ള കുട്ടികളുടെ കൂടെ കളിക്കാൻ വിട്ടാൽ സ്വഭാവം മോശമാകുമെന്നു കരുതി മാതാപിതാക്കൾ അവനെ വീട്ടിലിരുത്തി….അവൻ ഏകനായി വളർന്നു…..ഒറ്റപെടലിന്റെ ആരംഭം………തനിക്ക് വേണ്ടി എന്തോ ഒന്ന് കാത്തിരിക്കുന്നു…തനിക്ക് സ്വന്തമായി എന്തോ ഒന്ന് വരുവാൻ പോകുന്നുണ്ടെന്ന്…. അന്നേ അവനു തോന്നിയിരുന്നു…..
ഹൈസ്കൂളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അവനെ ഹോസ്റ്റലിലാക്കി…. വീണ്ടും അവൻ ഒറ്റപെട്ടു…..അപ്പോഴും അവനു മുൻപ് ചിന്തിച്ചതുപോലെ ചിന്തിച്ച് സമാധാനിച്ചു……
കൌമാരത്തിന്റെ ഇടവഴികളിൽ എല്ലാവരും പ്രണയിക്കുമ്പോഴും അവൻ അതു തന്നെ ചിന്തിച്ച് പ്രണയത്തിൽ നിന്നകന്നു…….അത് കൊണ്ട് ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത അവനെ എല്ലാവരും ഒറ്റപെടുത്തി….
പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞ് ജോലി ലഭിച്ചത് ഗൾഫിലായിരുന്നു….പ്രവാസജീവിതം കൊണ്ട് എല്ലാവരാലും വീണ്ടും അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു…..അപ്പോഴത്തെ കാഴ്ച്ചപാടും വത്യസ്തമായിരുന്നില്ല….അവൻ മുൻപത്തെപോലെ തന്നെ ചിന്തിച്ചു…..
ജീവിതത്തിൽ ഒരു കൂട്ട് വേണമെന്ന തോന്നലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവാഹം കഴിച്ചു…പക്ഷെ ഒന്നരമാസത്തെ ആ ദാമ്പത്യത്തിനു ശേഷം ലീവു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നീറ്റൽ വർദ്ധിച്ചു….തനിക്ക് സ്വന്തമായി എന്തോ ഒന്ന് വരുമെന്നത് ഭാര്യയോ മകനോ അല്ല എന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു മനസ്സിലായി……എന്നിട്ടും അയാൾ സമാധാനിച്ചു….
എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി കുടുംബത്തിന്റെ സുരക്ഷിതത്തിനു വേണ്ടി ഉരുകി തീരാനുള്ള മെഴുകുതിരിയായി മധ്യവയസ്സിന്റെ ഒറ്റപെടൽ വീണ്ടും…..
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വാർധക്യത്തിൽ ഭാര്യ മരിച്ചിട്ടും മക്കളെല്ലാം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു വേറെ പോയിട്ടും അയാൾ ഒറ്റക്കായിരുന്നില്ല……അയാൾ ചിന്തിച്ചതു ശരിയായിരുന്നു….അയാളെ കാത്ത് ഉമ്മറത്ത് മരത്തിൽ തീർത്ത ഒരു ചാരു കസേരയും കൂട്ടിനായി എന്നോ താനറിയാതെ തന്നെ സ്നേഹിച്ചു തന്റെ കൂടെ കൂടിയ പ്രഷറും ഷുഗറും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു….
അതെ എല്ലാ പ്രവാസികളെയും കാത്ത് അവസാനം ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയും വാർദ്ധക്യത്തിൽ തങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്ന പ്രഷറും ഷുഗറും മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ…….ശരിയല്ലേ………..
