മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകൾ

പ്രസവവേദനയെടുത്ത്‌ പെണ്ണ​‍്‌ നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടാകും....ആ സമയം ചിമ്മിനി വിളക്കിൽ നിന്നും ഓടിട്ട വീടിന്റെ ഉത്തരത്തിൽ മുട്ടുന്ന വിധം പുകയും ഉയരുന്നുണ്ടാകും. ആ സ്വർണ്ണവെളിച്ചത്തിൽ വീട്ടിലുള്ളപെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം താടിക്കു കയ്യും കൊടുത്ത്‌ അവളെ തുറിച്ച്‌ നോക്കും. അന്നേരം പുറത്ത്‌ തവളയുടെ നിലവിളിക്കൊപ്പം ഇടവഴിയിൽ നിന്നും ഒരു ഇരമ്പൽ. അതെ...വണ്ടിയെത്തി. സമാധാനമായി...ഒരു നാടിന്റെ ആശ്രയമായ വാഹനമാകും അത്‌. നാടിന്റെ സ്പന്ദനം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അത്തരം ഒരു വണ്ടിയും ഒരു മനുഷ്യനും എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉണ്ടാകും. കാലൻ കോഴികൾ കൂവുന്ന പാതിരാത്രികളിൽ പോയി വിളിച്ചാലും രതിസുഖം പോലും പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ പെട്ടന്നു പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറായിട്ടുണ്ടാകും അവർ. നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട്പാതി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എണീക്കുകയാണെങ്കിൽ ചെമ്പരത്തിയുടെ ചുവന്ന നിറമായിരിക്കും അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക്‌. അപ്പോൾ തന്നെ തീപ്പൊരിവട്ടം വീണ ഷർട്ടും കുടഞ്ഞണിഞ്ഞ്‌ പുറപ്പെടാൻ സന്നദ്ധരാകും അവർ.

കൂരിരുട്ടിനെയും മഴനൂലുകളെയും ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദത്തേയും ഭേദിച്ച്‌ അവരുടെ ശകടം നമ്മളെയും കൊണ്ട്‌ പാഞ്ഞിരുന്നതിനിടക്ക്‌ നിരവധി വീരകഥകൾ നമ്മുക്ക്‌ പറഞ്ഞു തരും. അത്തരം വേലിച്ചാട്ടകഥകളിൽ തോൽക്കാൻ മൻസ്സില്ലാത്ത ടി ജി രവിയുടെ റോളായിരുന്നു അവർക്ക്‌. എതിരെ വരുന്ന സീമന്തിനികളെ കാണുമ്പോൾ അവരൊന്നു തോണ്ടും. ലാലേട്ടന്റെ തോളുപോലെ അൽപ്പം ചരിഞ്ഞകണ്ണാടിയിൽ കൂടി പുറകു സീറ്റിലെ കാണാകാഴ്ച്ചകൾ മുഴുവനും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കാണുന്ന കള്ളകൃഷ്ണന്മാരായിരുന്നു അവർ.

ജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം അനേകം രംഗങ്ങളിലും വണ്ടികളുടെ ഇരമ്പൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ജീവനിൽ പാതിയായവളെ പിൻസീറ്റിൽ കൈകൊണ്ട്‌ ചേർത്തിരുത്തി പ്രണയവിചാരങ്ങൾ കൈമാറുമ്പോൾ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നീട്ടിയും കുറുക്കിയും ഹോണടി നാദം വരും. വിടർന്ന ചിരി പെട്ടന്ന് മങ്ങി പോകും. ശൈശവത്തിനു ആശുപത്രികളെയും അമ്പലദർശനവും സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ കൗമാരത്തിൽ പാടില്ലാത്ത പല പാപ കർമ്മങ്ങൾക്കും ഇത്തരം വണ്ടികൾ സാക്ഷിയായി. ഒരു പക്ഷെ മദ്യത്തിന്റെ ചഷകങ്ങൾ ആദ്യമായി നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയത്‌ ഇത്തരം വണ്ടിയിലെ ഒരു യാത്രയിൽ നിന്നാകണം.  അതേസമയം മദ്യസേവ കപ്പൽ കയറിയപ്പോൾ തലയിൽ തട്ടി വാണിംഗ്‌ തന്നതും അതേ ഡ്രൈവർ ആയിരിക്കണം. വ്രണിത യൗവ്വനങ്ങളെ സിനിമകൾക്കും പൂരപ്പറമ്പുകൾക്കും മാറി മാറി കൊണ്ടുപ്പോയ ആ വണ്ടിയുടെ സോളിംഗ്‌ തേഞ്ഞ ടയറിന്റെ അവസാനപാടുകൾ പതിഞ്ഞത്‌ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലായിരിക്കണം.

ഒരു മുഷിഞ്ഞ തോർത്തുമുണ്ടും പഴയ ഒരു മാതൃഭൂമി ദിനപത്രവും ബീഡിപുകയുടെ മണവും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ വണ്ടിക്കകത്ത്‌ ജയിക്കാനായി മാത്രം ജനിച്ചവരായിരുന്നു അവർ. രാവിലകളിലും രാത്രിയിലുമുള്ള ഏതു യാത്രയിലും നികേഷ്‌(ഇന്ത്യാവിഷൻ) ഇല്ലാത്ത ന്യൂസ്‌ അവറുകളുടെ സം പ്രേഷണം നാടിന്റെ നിറഞ്ഞ യൗവ്വനങ്ങളെ വളയം പിടിപ്പിച്ച  അത്തരം വണ്ടിക്കുള്ളിലായിരുന്നു നടന്നിരുന്നത്‌. പുതിയ ഗോസിപ്പുകൾ അറിയുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ ഇമ വെട്ടാതെ കൂർപ്പിച്ചു അവരുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ തന്നെ നോക്കും... പുറത്തു പറയാൻ പറ്റാത്ത പല പ്രണയങ്ങളും ആ സമയം വീർത്തു പൊട്ടി വേലിചാട്ടകഥകളായി മാറി. അത്ഭുതം പൂണ്ട്‌ അവരുടെ പാതി വെളുത്ത ശിരസ്സുകളിലേക്ക്‌ നോക്കിയാൽ ബീഡികറപുരണ്ട പല്ലും മോണയും കാട്ടി ചിരിച്ചു കാട്ടും.

മുപ്പതു കിലോമീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പുറം ലോകത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ വിസ്തരിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ സഞ്ചാരിയെന്നോ മഴമുറ്റിയ താഴ്‌വരകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത്‌ വെളി നാടു കണ്ട ആദ്യത്തെ പ്രവാസിയെന്നോ തെറ്റിദ്ധരിച്ച സമയത്തും ഉപമയും അലങ്കാരങ്ങളും ഇല്ലാത്ത പച്ചമനുഷ്യന്മാർ തന്നെയായിരുന്നു ഇവർ. മിസ്‌ കാൾ അടിച്ചാൽ തിരിച്ച്‌ വിളിക്കാൻ ഇഷ്ടിക വലുപ്പമുള്ള മൊബെയിലുകൾ ഇല്ലായിരുന്ന കാലത്ത്‌ ഈരിഴതോർത്ത്‌ തലയിൽ ചുറ്റി ബീഡിയും കത്തിച്ച്‌ നട്ടപാതിരക്കു അവരെ വിളിക്കാൻ പോയിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ പ്രവാസികളായ നമ്മൾക്ക്‌ ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടാകും. നാഴികകൾ താണ്ടി വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോഴും മനക്കണ്ണിന്റെ വിളക്കൂതിയണക്കാതെ കാറ്റിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട്‌ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ മസ്തകത്തിലേക്ക്‌ കുതിക്കാൻ പോകുന്ന തേരാളികളെ തേടിയുള്ള യാത്ര. അവസാനം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയാൽ ബോണറ്റിൽ കൂർത്ത സ്റ്റീൽ കമ്പിയിൽ ചിറകു തളർന്ന ഒരു ഗരുഡൻ മാത്രമുണ്ടാവും അവരുടെ കൂട്ടിന​‍്‌. പ്രാണന്റെ കനൽ കഷ്ണങ്ങളും കേറി പ്രവാസത്തിന്റെ പടി കയറിയപ്പോൾ അവസാനമായി യാത്രയാക്കാൻ പ്രിയപ്പെട്ട ആ സുന്ദരി വണ്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ കൂമ്പാരങ്ങളിൽ നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ നനവു പടർന്ന മിഴിയിണകളിലെ നിസ്സഹായതയുമായി നമ്മളും ഒരു പക്ഷെ അവളോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞിരിക്കാം

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌ അവസാനം പ്രാരാബ്ധത്തിന്റെ കാർപോർച്ചിൽ വണ്ടികയറ്റിയിട്ടാലും അടർന്നു വീണ കപ്പലണ്ടി തോണ്ടുകൾ മാത്രം വണ്ടിയേയും കെട്ടി പുണർന്നു കിടക്കും. ഒരു ഒന്നര അടിച്ച്‌ ആലോചിച്ചാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക്‌ തികട്ടി വരും അത്തരം മധുരനൂറുന്ന ഓർമ്മകൾ........