ഒരു പ്രണയലേഖന കഥ

             

 ഉരുട്ടിയെഴുതിയ കറുത്ത അക്ഷരങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ ഇണയുടെ മുഖം തെളിയുന്നു, നുണക്കുഴി കാട്ടി പുഞ്ചിരി തൂകി ആ മുഖം പെട്ടന്ന് ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കും, പരിഭവം പറയും. കണ്ണോടു കണ്ണുനോക്കി നാഴികകൾ ചിലവഴിക്കും. അതെ...പ്രണയത്തിന്റെ കാൽപ്പനിക ഭാവങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചവ ആയിരുന്നു പ്രണയ ലേഖനങ്ങൾ. ഒരു നോട്ട്‌ ബുക്കിന്റെ പേജിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഇരുപത്തഞ്ചു പൈസയുടെ ഒരു വലിയ പേപ്പറിൽ അതുമല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനോ അമ്മാവനോ ഗൾഫിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്ന പൂക്കളുടെ ചിത്രമുള്ള ലെറ്റർപ്പാഡുകളിൽ, അങ്ങിനെയെത്ര പ്രേമലേഖനങ്ങൾ നമ്മുടെയൊക്കെ കണ്ണില്‍ വസന്തം വിരിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിന്റെ നൂറും പാലും കലർത്തിയെഴുതിയ കത്തുകള്‍. ചിലതിനു ഒരു പക്ഷെ കണ്ണീരിന്റെ നനവുണ്ടാകും, ചിലതിനു പേടിയുടെ കറുത്ത ചുവയുണ്ടാകും... എന്നാലും ചുരുട്ടി കൂട്ടിയ കടലാസുകൾ അവളുടെ ഞെളിപിരികൾ കണ്ടറിഞ്ഞ ഡസ്കിലോ ബഞ്ചിന്റെ അടിയിലോ, ഹംസങ്ങളായ കൂട്ടുകാരിയുടെ കയ്യിലോ കലുങ്കിനു മുന്നിലൂടെ പോകുമ്പോൾ സൈക്കിളിൽ പിൻ തുടർന്ന കൊടുക്കുന്നതോ തിരികെ ലഭിക്കുന്നതോ ആയ നിര്മ്മുലസുഖത്തിനെ എത്ര ഓർത്താലാണു മതി വരുക.

                   ചിലപ്പോൾ അവളുമാർ ഇരിക്കുന്ന ബഞ്ചിൽ പോയി “നിന്നെയെനിക്കിഷ്ടമാണ‍്‌” എന്ന മൂന്നക്ഷരം വിറക്കുന്ന കൈകള്‍ കൊണ്ട് എഴുതിയിടും, അമ്പേറ്റ് പുളയുന്ന ഒരു ഹൃദയചിഹ്നവും കൂട്ടിനുണ്ടാകും. എന്നിട്ട്‌ പിറ്റേ ദിവസം ചെന്ന് അവൾ മറുപടി എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ എന്നു ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കും. കത്തിനു മറുപടി കിട്ടിയാൽ ഉച്ചയൂണിനൊപ്പം അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ എരിവും കൂടെയുണ്ടാകും. കലണ്ടറുകളിൽ ചുവന്ന അക്കം വരരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ തലേദിവസം എഴുതിയ പല കത്തുകൾക്കും ജനലിലൂടെ പരന്ന നിലാവിന്റെ സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയില്‍ പ്രണയലേഖനങ്ങൾ എഴുതുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ അമ്മയുടെ കാലടി പെരുമാറ്റം കേട്ടാലോ അല്ലെങ്കിൽ മുറ്റത്തു അത്താഴം കഴിഞ്ഞ്‌ ഉലാത്തുന്ന മുതിർന്നവരുടെ ഏമ്പക്കമോ ചുമയോ കേൾക്കുമ്പോഴോ പെട്ടന്നു പുസ്തകത്തിനിടയിലേക്ക്‌ ഊളിയിടും.

                 കത്ത്‌ തുറക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം കാണുക "കുത്തു"കൾക്ക്‌ മുന്നിലുള്ള തേനില്‍ ചാലിച്ച ചെല്ലപേരുകള്‍ ആയിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖം കത്തില്‍ തെളിഞ്ഞുവരും. കല്ലിട്ട കുളം പോലെ മനസ്സ്‌ ഒന്ന് തുള്ളികളിക്കും. കത്തുകള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവം കൊടിയേറും. ആ സമയം ദീവെട്ടി വെളിച്ചവും പഞ്ചവാദ്യവും പഞ്ചാരിമേളവും ഒക്കെ സംഗീതാത്മകമായി മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവരും. ഇടത്തേ ചെവിക്കു താഴെയുള്ള അവളുടെ മറുകിനെകുറിച്ചും ചുണ്ടിന് മുകളിലുള്ള കാക്കാപുള്ളിയെ കുറിച്ചും കാന്ത ശക്തിയുള്ള കണ്ണുകളെ കുറിച്ചും അവളുടെ പൊട്ടിനെ കുറിച്ചും, കാതിലെ മോട്ടുകമ്മലിനെ കുറിച്ചും, മതിവരുവോളം കാമുകന്‍ വർണ്ണിച്ച വരികൾക്ക്‌ വയലാറിന്റെ പ്രേമകവിതകളെക്കാള്‍ കാല്പ്പമനിക ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ആദ്യ ചുംബനം അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ പകര്ന്ന്പ്പോൾ അവന്റെയോ അവളുടെയോ ഈറനണിഞ്ഞ കൺപീലികൾ കൂമ്പിപ്പോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. കത്തിലെ പിണക്കങ്ങളിൽ ഇരുവരുടെയും മനസ്സ്‌ പാലക്കാടൻ പാളങ്ങളിലെ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്ന തീവണ്ടികളെപ്പോലെ ചീറി പാഞ്ഞിരുന്നു.

                     തലേദിവസം അവൾക്ക്‌ വേണ്ടി എഴുതിവക്കുന്ന കത്തുകൾക്ക് രാവിലെ മഷിയുടെ ഒരു തരം സുഗന്ധമുണ്ടായിരിക്കും. ഉച്ചക്കേത്തെത്തുമ്പോൾ ചോറ്റുപാത്രത്തിനെ ഉമ്മ വച്ച് മോരിന്റെയോ പപ്പടത്തിന്റെയോ മണമായി പരിണമിക്കും. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോഴേക്കും സ്കൂൾ കുപ്പായങ്ങളെപ്പോലെ മുഷിയാൻ തുടങ്ങും. വായിച്ചാലും വായിച്ചാലും മതിയാവാത്ത കത്തുകൾ പോയ കാലത്ത്‌ നിന്നൊരു ചരട്‌ നീണ്ടു ചെല്ലും പോലെ ആ കത്ത്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഏന്തോ ഒന്നു അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ കൗമാരത്തെ നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട്‌ അപ്പൂപ്പന്‍ താടി കണക്കേ പറത്തിയ സ്വപ്നത്തിന്റെ സൂത്രധാരന്‍ ആയിരുന്നു അത്തരം പ്രണയലേഖനങ്ങൾ.

                         ആറരയുടെ ചുവന്ന ഇരുട്ടില്‍ ചിരിച്ചും പരിഭവം പറഞ്ഞും എഴുതുന്ന കത്തുകള്‍ പാതിയെത്തുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ കുശുമ്പ് മൂത്ത് പേന വിട്ട് വിട്ട് എഴുതാന്‍ തുടങ്ങും. തോഴനായ പേനയെ ശകാരിച്ച് വീണ്ടും എഴുത്ത് തുടങ്ങും. പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്ന അപ്പൂപ്പന്മാർ അത് കണ്ട് ചിരിക്കും. അപ്പോള്‍ കുമ്മായ ചുമരില്‍ മുറുക്കി തുപ്പലുകള്‍ പൊട്ടിടും. ഭാഗവതരുടെ തംബുരു ചുമക്കുന്ന ശിഷ്യരെപ്പോലെ ആയിരുന്നു കത്തിന്റെ കൂടെ കൊടുക്കുന്ന പനിനീര്‍ പൂക്കളും മിടായികളും.

കാലമിങ്ങനെയാണ‍്‌ നമ്മളിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കെടുത്തി കളഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. വെറുതെയാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും കുട്ടിയാകാൻ മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഇത്തരം ഒരു കാലം വേണമെന്ന് എല്ലാ മനസ്സും ഇപ്പോഴും കൊതിക്കുന്നു. ശരിയല്ലേ.?

ചിത്രം : ഗൂഗിളമ്മായി തന്നത്‌