വേണ്ടപ്പെട്ടവന്റെ മരണം ഒരു ഫ്ലാഷ്‌ ബാക്ക്‌

(പ്രിയ വായനക്കാരെ..... നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലുള്ളവരോ, നാട്ടിലുള്ളവരോ, ബന്ധുക്കളോ ആയ ആരെങ്കിലും മരണപെട്ടുപോയിട്ട്‌ നിങ്ങളതു കാണുവാൻ പോയ ആ ഒരു നിമിഷം മനസ്സിലേക്കൊന്ന് കൊണ്ട്‌ വരിക. അതിനു ശേഷം വായന തുടരുക.)

 

ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക്‌ പാഞ്ഞ്‌ കയറുന്നു. വേലിയോടും മതിലിനോട്‌ ചേർന്നുനിന്നും ആളുകൾ പിറു പിറുക്കുന്നു. വടക്കു ഭാഗത്ത്‌ തനിക്കിരിക്കാൻ ഇനി മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ കൊമ്പും നേന്ത്രവാഴ ഇലയും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ച്‌ കാക്ക നിർത്താതെ കരയുന്നുണ്ടാകും. പശ്ച്ചാത്തലത്തിൽ രാമായണം മുഴങ്ങും. അതെ...ചില സമയങ്ങളിൽ നാടിനെയോ വീടിനേയോ കുറിച്ച്‌ ആലോചിക്കുമ്പോൾ മരണവീടിന്റെ ഈ ദു:ഖാന്തരീക്ഷം ഉറുമ്പ്‌ കുത്തി നോവിക്കുന്നതുപോലെ ഇടക്കിടെ ഒന്നു നോവിപ്പിക്കും. കത്തിച്ചു വച്ച നിലവിളക്കും, നാഴിയിലും ഇടങ്ങഴിയിലും നിറച്ച്‌ വച്ച അരിയും നെല്ലും, രണ്ടായി പകുത്ത നാളികേരവും ശവത്തിനരികിൽ നിശബ്ദസാക്ഷികളായി അപ്പോൾ നിൽക്കും. തലേദിവസം കഞ്ഞികുടിച്ചതിനു ശേഷം വലിച്ചെറിഞ്ഞ പ്ലാവിലകുമ്പിളുപോലും അവസാനം കടിച്ചു തുപ്പിയ തേങ്ങാകൊത്തിനൊപ്പം ഒന്നു തേങ്ങും. തലമുറകളുടെ ചവിട്ടേറ്റ്‌ തഴമ്പിച്ച വീടിന്റെ ചവിട്ടുപടികൾ അന്നാദ്യം ദു:ഖം ഉള്ളിൽ കടിച്ചമർത്തി നാട്ടുകാർക്കായി തന്റെ തലകുനിച്ച്‌ കൊടുക്കും. മരിച്ചയാളുടെ അവസാന വിയർപ്പ്‌ പതിഞ്ഞ കുപ്പായം തുരുമ്പു പിടിച്ച ആണികളിൽ കിടന്ന് അപ്പോഴും ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. പെൺ മക്കളുടെ അലറി വിളിച്ചുള്ള കരച്ചിലുകളുടെ തനിയാവർത്തനം അപ്പോഴും മുഴങ്ങും.

വിഷാദം നിറഞ്ഞ്‌ ചുളിവുകൾ വീണ പല നെറ്റിത്തടങ്ങളും, കൈ അച്ചുതണ്ടാക്കിയ താടികളും, വിരഹത്തിന്റെ നിഴൽ പടർന്ന ഹൃദയങ്ങളും വീടിന്റെ പല മൂലക്കും നമ്മുക്ക്‌ ആ സമയം കാണാൻ കഴിയും. അടക്കാനാവാത്ത വിതുമ്പലുകളും അടക്കി പിടിച്ച തേങ്ങലുകളും നേർത്ത നെടുവീർപ്പുകളും, നിശ്വാസങ്ങളും ഇടക്കിടെ അതിനു കൂട്ടു ചേരും. അതൊന്നും നടക്കുന്നത്‌ അറിയാതെ ചെറിയ കുട്ടികൾ ഇടവഴിയിലോ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലോ കളിക്കുന്നുണ്ടാവും. വിശന്നിരിക്കുന്ന ആ വീട്ടിലെ വളരെ ചെറിയ കുട്ടികളെ ഒക്കത്ത്‌ വച്ച്‌ പെണ്ണുങ്ങൾ മാറിനിന്ന് അവരുടെ വിശപ്പടക്കുന്നുണ്ടാകും. ഭക്ഷണം കൊടുക്കുമ്പോഴും ഇടക്കിടക്ക്‌ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്‌ തുളുമ്പും.ആ സമയം അകലെ വളപ്പിൽ നിന്ന് മാവ്‌ മുറിക്കുന്ന ശബ്ദം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ കേൾക്കാം. അപ്പോൾ വിറകുവെട്ടുകാരുടെ മഴുവിനു ചെണ്ടക്കോലിനേക്കാൾ താളബോധം കൈ വരും. ആ സമയം അകലെ നിന്ന് വന്നണഞ്ഞ മക്കൾ ആ കാലിൽ വന്ദിച്ച്‌ അന്ത്യസ്പർശനത്തിന്റെ വിടപറച്ചിലിൽ ആരംഭിച്ചിരിക്കും. അതിനെ മുറിച്ചെന്നവണ്ണം ആരുടെയോ കാൾ വന്ന് പരിചയക്കാരന്റെ മൊബെയിൽ "ലജ്ജാവതി" പാടികൊണ്ടിരിക്കും.

തോർത്ത്‌ മുണ്ട്‌ തോളത്തിട്ട്‌ എല്ലാത്തിനും മുൻ കൈ എടുത്ത്‌ ഒരാൾ ഉറക്കമിളച്ച കണ്ണുകളൊടെ മുറ്റത്തുണ്ടാകും. ഒരു നിമിഷം ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ അത്‌ നമ്മൾ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ?. കണ്ണീരിന്റെ തണുപ്പുള്ള അത്തരം ഓർമ്മകളിലേക്ക്‌ പോകുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ കടലായി മാറും, "പോട്ടടാ" എന്ന് ആരെങ്കിലും വന്ന് തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കും. വേദനയുണ്ടെങ്കിലും അത്‌ വിഴുങ്ങും. ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളിലോട്ട്‌ നങ്കൂരമിട്ട്‌ നെഞ്ചിലൊന്നു തൊട്ടു നോക്കിയലറിയാം ആ മിടിപ്പിന്റെ തീവ്രത. ആകുലതകൾ മുഖത്തു കാണിച്ച്‌ അകലെ നിന്ന് വിവരം അറിഞ്ഞ്‌ വരുന്ന വരുന്ന ദമ്പതികളെ കാണാം. നേർ രേഖയിൽ വരുന്ന രണ്ടുപേരിൽ നിന്ന് ഭാര്യ നേരെ അകത്തേക്കു പോകും. ഭർത്താവ്‌ പാതി വഴിയിൽ കുട്ടിയേയും കൊണ്ട്‌ പരിചയമുള്ള ആരുടെയെങ്കിലും അടുത്തേക്കു വഴിമാറുകയും ചെയ്യും.

പൊങ്ങച്ച വർത്തമാനങ്ങൾ പറയുന്ന വകയിലെ അമ്മാവന്മാരും വല്യപ്പന്മാരും മുറ്റത്ത്‌ കസേരയിട്ട്‌ മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ച്‌ മരണം കാണാൻ വന്ന ആരുടെയെങ്കിലും കുറ്റവും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഏതെങ്കിലും തണലിന്റെ തണുപ്പിൽ. കൊഴിഞ്ഞ പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഏറ്റവും കടുപ്പമുള്ള ചർച്ചകള​‍്‌ പരന്നു വീഴും. അതിന്റെ മിക്കവാറും ഇരകൾ ഗൾഫുകാരോ അടുത്തിടെ അടിപിടി നടത്തിയ ആരെങ്കിലുമോ ആകുകയും ചെയ്യും. മരിച്ചയാളെ അവസാനം കണ്ടപ്പോൾ വരെ യാതൊരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന സ്ഥിരം മൊഴിയും അവിടെ ഉയർന്നു വരും. അവരെ കുറിച്ച്‌ പിന്നീടുള്ള പറച്ചിലുകളിൽ ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് അൽഭുതങ്ങളുടെ ആകാശത്തേക്ക്‌ മരിച്ചയാളുടെ ചെയ്തികളെ ഉയർത്തും. അപരിചിതരായ ബന്ധുക്കളുടെ മുഖത്ത്‌ നൊമ്പരത്തിൽ ചാലിച്ച ചെറുപുഞ്ചിരി വിടരും.

നെറ്റിയിൽ പൂശിയ ഭസ്മക്കുറിയുടെ കാൽപ്പനികതയോടെ സുസ്മരവേദനായുള്ള ആ കിടപ്പ്‌ കണ്ടാൽ ജീവനുള്ളതിനേക്കാൾ ചൈതന്യമുണ്ടെന്നു നമ്മുക്ക്‌ തോന്നുമായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് അവസാനം നമ്മളുമായി ബന്ധപെട്ട ആ നിമിഷം ഒരു കൊള്ളിയാൻ പോലെ ഒന്നു മിന്നും. പെട്ടന്ന് കണ്ണിൽ കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടു കൂടും. ചിതൽ പിടിച്ച ആ ഓർമ്മ പുസ്തകങ്ങൾ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കരയുന്ന കർക്കിടകം പോലെ ധാരയായി ഒഴുകും. അപ്പോഴും അവരുടെ ചുണ്ടിനെ ചുംബിക്കാൻ വേണ്ടി ജനലിന്മേലോ മേശപ്പുറത്തോ ഇരിക്കുന്ന ബീഡികെട്ടുകൾ കൊതിക്കും, കൈതലം പുണരാൻ ഊന്നു വടികൾ വിതുമ്പും, വിരൽ സ്പർശമേൽക്കാൻ മുറുക്കാൻ ചെല്ലങ്ങളിലെ തളിർ വെറ്റിലകൾ തുടിക്കും, ചാരുകസേരകൾ തരിക്കും.

സംസ്കാരം കഴിഞ്ഞാൽ അരയിൽ ഒളിപ്പിച്ച തോർത്ത്‌ മുണ്ടുകൾ തോളത്തിട്ട്‌ ആളുകൾ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞു പോകും. അവസാനം അടുത്തവീട്ടിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നതിന്റെ പുകയോടൊപ്പം അപ്പുറത്തെ ശവശരീരം ദഹിപ്പിച്ച പുക കൂടി ചേർന്ന് ഉയരുന്നതും നമ്മുക്ക്‌ കാണാം. ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ മനസ്സിലും എവിടെയോ പുകഞ്ഞു പൊന്തും. അപ്പോഴും ഇരിക്കാൻ വേറെ ഇടം കിട്ടിയ കാക്ക വെള്ളം കോരാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന കപ്പിയുടെ കര കര ശബ്ദത്തേയും ഭേദിച്ച്‌ കരയുന്നുണ്ടായിരിക്കും.