ഒരു യാത്ര കൂടി

തന്റെ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു യാത്ര തന്നെയാണിതെന്ന് രമേശനു മനസ്സിലാക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ഉള്ളിൽ നിന്ന് എവിടെയോ എന്തൊക്കെയോ പൊഴിയുന്നു. ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദം ചങ്കിൽ കിടന്നടിക്കുമ്പോൾ വിഷമത്തിന്റെ ശക്തി കൂടുകയാന​‍്‌.

റെയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക്‌ പോകാൻ ബസ്സിൽ കയറുമ്പോഴും യാത്ര പറഞ്ഞ സമയത്ത്‌ അവസാനവട്ടവും കാതിൽ ചൊരിഞ്ഞ "സൂക്ഷിച്ച്‌ പോണേ" എന്ന ആധിയുടെയും കരുതലിന്റെയും സ്വരം അലയടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ സമയം പോക്കറ്റിൽ അച്ഛനറിയാതെ അമ്മ ചുരുട്ടി തന്ന മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകൾ ചുരുളു നിവർത്താൻ തുടങ്ങി. അതിൽ ഏതോ പലവ്യഞ്ചനത്തിന്റെ പൊടിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. അതിനോടൊപ്പം അച്ഛന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണം രമേശന്റെ പോക്കറ്റിനെ പുണരാൻ തുടങ്ങി. ഓരത്ത്‌ നിന്നും കൊണ്ട്‌ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞ ധാവണിയുടുത്ത്‌ കരഞ്ഞ രാധയുടെ മുഖം പിന്നെയും പിന്നെയും തേങ്ങുന്നതും രമേശനു മറക്കാനെ പറ്റുന്നില്ല . അവൾ അവസാനം തന്ന ഉമ്മ ആ സമയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീരിനെ പരിണയിച്ച്‌ ഒലിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. അവനും കണ്ണു തുടച്ചു. മൂക്കാതെ നിന്ന ചാമ്പക്കാ നിറമുള്ള അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഭാവനയിൽ കണ്ടു.

" ഞാൻ കാത്തിരിക്കും" അവൾ അത്രയും പറഞ്ഞ്‌ മുഖം പൊത്തി ഓടിയത്‌ ഇപ്പോഴും മറയാതെ തന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്‌.

കന്മദം പൊഴിക്കുന്ന പാറകെട്ടുകളും, കുഴഞ്ഞുകിടക്കുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങളും, ഇരുട്ടുവീണുകുലച്ച വാഴതോപ്പുകളും സമ്മാനിച്ച അരുത്‌ കളുടെ നിഷേധങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ച്‌ കൊണ്ടുള്ള യാത്ര. വിലക്കുകളൂടെ ചൂരലുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു യാത്ര ആരംഭിക്കുകയാണ​‍്‌.

ആദ്യമായി പെട്ടിയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ കൈ വിറച്ചു. ആദ്യസ്പർശനം വിറയാർന്നതാണെന്ന് അന്നറിഞ്ഞില്ല. വിടപറഞ്ഞയാത്രയിൽ പിന്നീട്‌ തിരിച്ച്‌ വരവുണ്ടെന്ന ആശ്വാസം മാത്രമാണ​‍്‌ ഇപ്പോൾ കൂട്ട്‌. ആ ഒരു ചിന്തയിലേറ്റി കാലം നല്ല ഒരു നാളെ വരുത്തും എന്ന ആശ്വാസം മാത്രമെ മനസ്സിൽ ഉള്ളൂ. വട്ടകണ്ണാടിയിലെ മീശയുടെ കറുപ്പ്‌ വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ രമേശനു തോന്നി. എന്നും തന്റെ എന്നും പഴയ ആ കണ്ണിമാങ്ങാചുണപുരണ്ട കാറ്റിനോട്‌ സല്ലപിക്കാനൊരു മോഹം. കുളി കഴിഞ്ഞാൽ രാസ്നാദിപൊടിക്കൊപ്പം സ്നേഹം തലയിൽ തിരുമ്പുന്ന അമ്മയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വന്നു. കണ്ണുകൾ ഈറനാകുന്നു. എന്തു ചെയ്യാം തന്റെ വിധി. കണ്ണുകൾ തുടച്ചത്‌ ആരെങ്കിലും കണ്ടുവോ...ഇല്ല...

ഇരിക്കപൊറുതിയില്ലായ്മ മൂത്ത്‌ സിഗരറ്റ്‌ എടുത്ത്‌ ചുണ്ടിനിടയിൽ വച്ചു. അത്രക്കും ടെൻഷൻ തന്നെ. കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ ആലോചിച്ചപ്പോൾ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് അവ ഇക്കിളിയാകാൻ തുടങ്ങി. ആരോടോ വെറുപ്പു കാണിക്കുന്നതുപ്പോലെ രമേശന്റെ മൂക്കും വായും പുക കുഴലുകളായി മാറി. പിന്നെയും പിന്നെയും യാത്ര പറഞ്ഞ വേണ്ടപെട്ടവരുടെ കൈകളുടെ വിടപറച്ചിൽ തികട്ടി വരുന്നു. സങ്കട നനവുള്ള പുകച്ചുരുളുകളായി രമേശൻ ഊതി ഊതി വിടാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിന്റെ നീറ്റലുകൂടിയാകുമ്പോൾ സിഗരറ്റിനു ഒരു പ്രത്യേക എരിച്ചിൽ. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വലിയ ഇടനാഴികൾ വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന ചിന്ത വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങുന്നു. അവന്റെ വിഷമങ്ങളിൽ പങ്കുചേർന്നിട്ടാണോ മഴത്തുള്ളികൾ തൂങ്ങിയാടുന്ന ട്രെയിനിലെ ജനൽ കമ്പികൾ വിഷമം സഹിക്ക വയ്യാഞ്ഞ്‌ തുള്ളികളെ അപാരതയുടെ അകലങ്ങളിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിയുന്നതെന്ന് തോന്നി.

തനിക്ക്‌ ഇനിയും തുഴയാനുള്ളത്‌ എത്രയോ വലിയ ആഴങ്ങളാണെന്നതു തെളിഞ്ഞു വരൂമ്പോൾ രമേശന്റെ മനസ്സ്‌ അടുപ്പുപോലെ പുകഞ്ഞു.

"ഈശ്വരാ..... വേറെ ആരും ജോലി ലഭിച്ച്‌ നാടു വിട്ടിട്ടില്ലേ " അതൊക്കെ കൂടി ആലോചിക്കുന്ന സമയത്ത്‌ പോലും വീട്ടിൽ അമ്മ മച്ചിലേക്ക്‌ നോക്കി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതു മനസ്സിൽ കണ്ടു.

രാശിപലകയിലെ കളങ്ങളില​‍്‌ പലവട്ടം കവടികൾ നിരത്തി ഗണിച്ച്‌ ഗുണിച്ചപ്പോൾ യൗവ്വനത്തിന്റെ കുതിച്ചുചാട്ടങ്ങളുടെ തിരുത്തികുറിക്കലുകൾ ആരംഭിക്കുന്ന സമയം തുടങ്ങി എന്ന് കണിയാൻ പറഞ്ഞ സമയത്തെ ശരിക്കും രമേശൻ ശപിച്ചു. എന്റെ നാടും വീടും വിട്ട്‌ എനിക്കു ഒരു സ്ഥലത്തേക്കും പോകണ്ട. എവിടെയോ പോയി എന്തൊക്കെയോ നേടിയിട്ട്‌ എന്തു കാര്യം.

ആൽത്തറകളുടെ കിന്നാരവും ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ താരാട്ടും തനിക്കന്യമാകാൻ പോകുന്നു എന്നത്‌ രമേശന്റെ ചിന്തയെ അതുംഗ പദത്തിലെത്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീണ്ടും ഒരു സിഗരറ്റുകൂടി എടുത്ത്‌ കത്തിച്ചു. ട്രൈനിൽ തീരെ തിരക്കില്ല. തന്റെ കമ്പാർട്ട്‌മന്റിൽ ആകെയുള്ളത്‌ ഒരു വയസ്സൻ മാത്രം. ബോംബെക്കു തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.

നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുന്നു. കിടക്കാം. ഇനി ആരെ കാത്തിരിക്കുന്നു. നെരിപ്പോട്‌ പോലെ ആ രാത്രിയിൽ നഷ്ടപെടലിന്റെ കരിമ്പടവും പുതച്ച്‌ കിടക്കാം. അല്ലാതെ ഇന്ന് തനിക്കെന്താണ​‍്‌ കൂട്ട്‌. അമ്മ കവറിലക്കി തന്ന അച്ചാരിന്റെ ഗന്ധം ചുറ്റും അലയടിക്കുന്നുണ്ട്‌. രാധയുടെ ചിത്രം ഒരിക്കൽ കൂടി പേഴ്സിൽ നിന്ന് എടുത്ത്‌ നോക്കി. അതിനു പശ്ച്ചാത്തലമെന്നോണം ട്രെയിനിന്റെ ചക്രശ്വാസം ഈണത്തിൽ കൊതുകു മൂളുന്നത്‌ പോലെ ചെവിയിൽ തലോടികൊണ്ടിരുന്നു.

രമേശൻ ഒന്നു കൂടി നെടുവീർപ്പിട്ട്‌ പ്രാർത്ഥിച്ച്‌ കിടന്നു. ഉറക്കം വരുന്നില്ല. എന്നാണ​‍്‌ തന്റെ ആദ്യ യാത്ര തുടങ്ങിയത്‌. അതെ, പള്ളികൂടത്തിലേക്ക്‌ തന്നെ. കല്ലുപെൻസിൽ കൊണ്ട്‌ സ്ലേറ്റിൽ എഴുതി പഠിച്ച നാളുകൾ. പേരു തുന്നിയ ശീലക്കുടയും കൊണ്ട്‌ കൈ വീശി പോയ ആദ്യ യാത്ര. നാരങ്ങാവെള്ളത്തിലെ അവസാന തുള്ളി പഞ്ചസാരയിലേക്ക്‌ നാവ്‌ നങ്കൂരമിട്ട പ്രായം. മാവുകളിലേക്ക്‌ എറിഞ്ഞ്‌ കൈ തളരുന്ന പ്രായം. അൽപം കൂടി മുതിർന്നപ്പോൾ മുടിയന്മാരായി കോളേജിലേക്കും ബന്ധുവീടുകളിലേക്കുമുള്ള യാത്രകളായിരുന്നു. വിലക്കപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കുന്ന സമയം. ആകുലതകൾ പശ്ച്ചിമഘട്ടവും കടന്ന വേളകൾ, നെഞ്ചോട്‌ ചേർത്ത പുസ്തകങ്ങളുള്ള പെൺകൊടികളെ വലവീശിയ സമയം. അന്നൊക്കെ കടകൾക്ക്‌ മുന്നിൽ പലകകൾ വീഴുന്നത്‌ വരെ കവലയിലെ ഇട്ടാവട്ടങ്ങളിലെ ചർച്ചകൾ വീട്ടുകാരെ കാണാതെ പല അരുതായ്മകൾക്കുള്ള അകമ്പടിയുമായി. രാധ എത്രയോ തെന്നെയൊർത്ത്‌ വേവലാതിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാവം. എല്ലാം ഇന്നലെയെന്നോണം ഓർമ്മ വരുന്നു.

ഗൾഫീന്നു ലീവിനു വന്ന തോമസുചേട്ടനാണ​‍്‌ തന്റെ അറിവിൽ യാത്രയുടെ കാരണവർ എന്ന് തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു.

" എടാ ചെക്കാ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ നമ്മൾ എവിടേക്കെങ്കിലും പോയേ പറ്റൂ. എന്റെ കാര്യം തന്നെയെടുത്തു നോക്ക്യേ. ഒരിക്കൽ ബോംബെക്കു പോയതാ ഞാനും. അവിടുന്ന് നേരെ ഗൾഫിലേക്ക്‌. നിനക്കും ഇതു തന്നെ അവസ്ഥ. നീ ഇപ്പോൾ ബോംബേക്കു പോകുന്നു. അതു കഴിഞ്ഞു ചിലപ്പോൾ ഗൾഫിലേക്ക്‌. എണ്ണപനയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ആദ്യ പോക്കിൽ കുഴിച്ചിട്ട സ്വർണ്ണം മാന്തിയെടുക്കനുണ്ടായ ആകുലതയുടെ മണിമുഴക്കം കാതിലേപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നു. പിന്നീടുള്ള പ്രവാസ യാത്രകൾ ജീവിതത്തിന്റെ ശപിക്കപെട്ട നിമിഷങ്ങളായി മാറിയിരുന്നു. മൂന്നു വർഷം മൂന്നു ദിവസം പോലെ കഴിയെണേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച്‌ കഴിഞ്ഞ ദിനങ്ങള് മുപ്പതു വർഷമായിട്ടും തുഴച്ചിൽ നിർത്താൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന ജീവിത നൗകാ പ്രയാണം. സർവ്വേശ്വരന്റെ അടുത്തേക്കുള്ള യാത്രയുടെ വിസയും ബോർഡിംഗ്‌ പാസും കിട്ടുന്നതു വരെ തുടരുന്നു. നിലക്കാത്ത ഒരു യാത്ര അപ്പോഴും ഒന്നു മാത്രം, ശിഖിരങ്ങൾ സൂര്യനെ തേടിയും വേരുകൾ ഭൂമിയിലെ നനവുകൾ തേടിയും".

രമേശൻ ഒരു നല്ല നാളെക്കു വേണ്ടി കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട്‌ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.