പിൻ തുടരുന്ന ഗുലുമാലുകൾ

ഗ്രഹപ്പിഴ കാലത്ത്‌ ഗൃഹം പണിയണമെന്ന് ഒരു പറച്ചിലുണ്ട്‌...സംഗതി കറക്റ്റാ..... കഷ്ടകാലം പിടിച്ച പകലുണർന്ന ഒരു ഏഴുമണി സമയം നോക്കി ചെറിയ വീട​‍്‌ പണിയാൻ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു.

     എന്റെ സഞ്ചാര  സാഹിത്യത്തിലെ മറക്കാനാവാത്ത ഒരേടായിരുന്നു അത്‌. ദുബായിൽ നിന്ന് സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം ഉച്ചിയിലടിച്ചപ്പോൾ ഞാറ്റുവേലകളുടെ നാടിന്റെ പച്ചപ്പ്‌ എവിടെയോ മണക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്ലെങ്കിൽപിന്നെ എന്നെക്കാൾ ഉയർന്ന പോസ്റ്റിലിരിക്കുന്ന എത്രയോ വല്യ ശമ്പളക്കാരെ പിരിച്ചു വിടാതെ എന്നെ വിട്ടപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി കമ്പനിയോട്‌ എനിക്ക്‌ ദേഷ്യം തോന്നി. അതല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനെയാണല്ലോ. പാല​‍്‌ തട്ടി മറിച്ചിട്ട അമ്മായിക്കല്ലല്ലോ അടി കിട്ടിയത്‌, മറിച്ച്‌ നക്കി കുടിച്ച പൂച്ചക്കില്ലേ തവി കൊണ്ട്‌ ഏറ​‍്‌ കിട്ടുക.  വേനലും മഞ്ഞും കഴിഞ്ഞ്‌ ആർത്തലച്ച്‌ ഒരു മഴക്കാലം മരുഭൂമിയിലെ ഈ മണൽകൂനകളിൽ പെയ്യും എന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട്‌ മൂന്നാമത്‌ വർഷവും കഴിഞ്ഞു..

 പിരിച്ച്‌ വിട്ടാൽ എന്ത്‌ ചെയ്യും വേറെ നിവർത്തിയില്ലല്ലോ...നാട്‌ തന്നെ ശരണം. ഭിക്ഷയായി കിട്ടുന്ന ലീവിന്റെ ഔദാര്യമില്ലാതെ വിസ കാൻസെൽ ചെയ്ത്‌ കയ്യിൽ കിട്ടിയ സാധനങ്ങളൊക്കെ കടലാസുപെട്ടിയിൽ പെറുക്കിയിട്ട്‌ കൊണ്ട്‌ വണ്ടി കേറി. കുന്നോളം മോഹിച്ച്‌ കുന്നികുരുവോളം പോലും നേടാൻ സാധിക്കാത്ത പ്രവാസത്തിന​‍്‌ ഒരു രക്തസാക്ഷി കൂടി നാട്ടിൽ വന്നെത്തി എന്ന് ചെത്തുകാരൻ പപ്പനാവൻ ചേട്ടൻ വരെ പറഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങും. അതാണ​‍്‌ ഏറ്റവും വല്ല്യ കഷ്ടം. ശമ്പളം കിട്ടുന്ന മാസാവസാനങ്ങളെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ച്‌ കിടന്ന രാത്രിയെ അട്ടത്ത്‌ കയറ്റിവച്ച്‌ സ്വസ്ഥമായി കുറച്ചു നാൾ ഉറങ്ങണമെന്ന മോഹം അങ്ങിനെ പൂവണിഞ്ഞു. അതെ.. ഉഷ്ണമാപിനികളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന ദുബായ്‌ നഗരത്തോട്‌ മാസലാമ പറഞ്ഞു.

മൂന്നു കൊല്ലം ഗൾഫിൽ നിന്നപ്പോൾ നാട്ടുകാരുടെ നിറം മാറിയപ്പോൾ എനിക്ക്‌ രൂപപരിണാമം തന്നെ സംഭവിച്ചു എന്ന് കുഞ്ഞിക്കാളി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ​‍്‌ തടിച്ച്‌ കുട്ടപ്പനായ വിവരം നുമ്മ അറിഞ്ഞത്‌. പ്രവാസത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ നക്കി തോർത്തി വീട്ടിലങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛനു ഭാഗത്തിൽ കിട്ടിയ 7 സെന്റിൽ ഒരു വീടു  വക്കാനുള്ള തീരുമാനം വന്നത്‌ ഉണ്ടിരുന്ന നായർക്ക്‌ വിളി തോന്നിയതു പോലെയായിരുന്നു. ഇരുള​‍്‌ വാ പിളർന്ന ഒരു ഒരു രാത്രിയിൽ വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം കൂടിയായപ്പോൾ എന്റെ ആഗ്രഹം ദ്വിഗുണീഭവിച്ചു എന്നത്‌ ഒരു വാസ്തവം മാത്രം. അധ്വാനം കൊണ്ട്‌ പണിത വീട്ടിലിരുന്ന് പ്ലാവില കുമ്പിളിൽ വറ്റു നിറച്ച്‌ വായിലേക്ക്‌ കമഴ്ത്തി വയറു നിറക്കാനൊരു മോഹം.

പോക്കറ്റാണെങ്കിൽ  പോസ്റ്റിനുള്ള വകുപ്പു കിട്ടാത്ത  ബ്ലോഗറെ പോലെയായിരുന്നു. കാരണം  എന്റെ എക്കണോമിക്കൽ സ്റ്റാറ്റസും വളരെ താഴയായിരുന്നു. തുപ്പലു കൂട്ടി എണ്ണാൻ മാത്രമുള്ള പൈസയൊന്നും എന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓർമ്മയുടെ ചില്ലു ജാലകം മെല്ലെ തുറന്നപ്പോൾ കടം ചോദിക്കാൻ വിചാരിച്ചവരുടെ മുഖം മെല്ലെ തെളിഞ്ഞു. ഫോൺ എടുത്ത്‌ കറക്കി കുത്തിയപ്പോൾ പലരും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ്‌ മെല്ലെ എസ്കേപ്പാകുന്നു. അതോടെ ആ പരിപാടി ഉപേക്ഷിച്ചു. ചളി പുരണ്ട സ്കൂൾ കുപ്പായങ്ങളെ പോലെ ഞാനും  അതു കണ്ട്‌ മുഷിഞ്ഞു. എന്തായാലും കുറച്ച്‌ ലോണെടുക്കാം. അങ്ങിനെയൊരു  തീരുമാനത്തിൽ എത്തി. ലോണിന്റെ നിറം ചാർത്തിയ സന്ധ്യകളാണ​‍്‌ ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത്‌ എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട്‌ കൂടി ആ സാഹസത്തിനു തന്നെ മുതിർന്നു.

നിലാവിന്റെ വീഞ്ഞൊഴിയ ഒരു രാത്രിയിൽ രണ്ടാമത്തെ വാളിനു മുൻപാണ​‍്‌ പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ സുന്ദരേട്ടനാണ​‍്‌ ലോൺ ശരിയാക്കി തരാം എന്ന് എഗ്രീ ചെയ്തത്‌. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുജനും ഞാനും ഒരേ ക്ലാസിൽ ഒരേ ബഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് പഠിച്ചത്‌ അദ്ദേഹത്തിനും അറിയാം.  സ്കൂളു വിടാനുള്ള നോസ്റ്റാൾജിയ കൊണ്ടോ എന്തോ രണ്ട്‌ മൂന്നു കൊല്ലം അവൻ കൂടുതലും പഠിച്ചിരുന്നു. അത്‌ മാത്രവുമല്ല എന്റെ എല്ലാ പ്രണയങ്ങളുടെയും ഒരു ഫെ സിലിറ്റേറ്റർ ആയിരുന്നു അവൻ.

അതൊക്കെ പോട്ടെ...  അങ്ങനെ ഫെഡറൽ ബാങ്കിലെ പരിചയം വച്ച്‌ അദ്ദേഹം മാനേജരുമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഭൂമി അച്ഛന്റെ പേരിലല്ലേ..അപ്പോൾ എനിക്ക്‌ ലോൺ കിട്ടില്ലത്രെ....എന്തോ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം അയതു കൊണ്ട്‌ അവർക്ക്‌ ലോൺ കൊടുക്കൽ തൽക്കാലം നിർത്തിയത്രെ... എന്റെ അക്കൗണ്ടാണെങ്കിൽ  ഇപ്പോൾ ശൂന്യം... പൈസ അയക്കുന്നത്‌ ഉണ്ടി വഴിയായതു കാരണം ബാങ്കിൽ ചേർന്ന പാടെയുള്ള സംഭവങ്ങളെ ഉള്ളൂ.... എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും അവസാനം കരഞ്ഞു കാലു പിടിച്ച്‌ ലോൺ ശരിയായി. അവർ വേണ്ട സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്‌ തന്നു.

പിന്നെ കടലാസുപണികൾക്കായി ഒറ്റക്ക്‌ ബൈക്കിലുള്ള കന്നിപാച്ചിൽ ആരംഭിച്ചു. വിശപ്പിന്റെ വെയിലു കാളിയ ഒരു ഉച്ചനേരത്ത്‌ നികുതിയടച്ച രസീതും കൊണ്ട്‌ പഞ്ചായത്തിൽ നിന്നും പാട്ടും പാടി വരുന്ന വഴിക്ക്‌ ചെറിയ ഒരു പോലീസ്‌ ചെക്കിംഗ്‌. ഞാൻ ആകെ വിറച്ചു. കൈ കാട്ടി, എന്റെ കൂമ്പിനെ തഴുകാൻ കൊതിയോടെ നോക്കുന്ന പോലീസുകാരന്റെ ശൂന്യതയിൽ നിവർത്തിയ കൈകൾ നോക്കി ഇളിച്ചതു അകലെ നിന്നേ കണ്ടു. വണ്ടി നിർത്ത്‌. ലൈസൻസും ഹെൽമെറ്റും  ഇല്ല..ബാക്കി എല്ലാം ഒക്കെയാണ​‍്‌. കല്യാണ സദ്യകളിൽ കറികൾക്കിടയിലു കാണുന്ന പൂവൻ പഴം പോലെ കോൺസ്റ്റബിൾമാരുടെ ഇടയിലെ SI നെ ഞാൻ കണ്ടു.  അവരുടെ സ്ഥിരം മെരട്ടൽ തുടങ്ങി. ഞാൻ ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു:

"പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ സുന്ദരന്റെ അനിയനാ ഞാൻ"  വാക്കുകളുടെ കൂടെ പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ സാമ്പിൾ വെടികെട്ട്‌ കലർത്തിയാണ​‍്‌ അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്‌. കഞ്ഞി മുക്കിയ ഖദറിന്റെ മഹത്വം പോലീസുകാരന​‍്‌ അറിയാതിരിക്കുമോ?

"നിനക്കെന്താടാ കൊമ്പുണ്ടോ... നീ എന്നാൽ അവനെ വിളിച്ച്‌ വാ..ബാക്കി ഞാൻ സുന്ദരനോട്‌ പറഞ്ഞോളാം"

 പെട്ടന്ന് തന്നെ സുന്ദരേട്ടനെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. ഞാൻ ചേട്ടന്റെ സ്വന്തം അനിയനാണെന്ന പറഞ്ഞിരിക്കുനത്‌ എങ്ങിനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം. വേഗം ഫോൺ എസ്‌ ഐ ന്റെ കയ്യിൽ കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു.

"എന്റെ അനിയനാ സാറെ...അവനെ വിട്ടേക്ക്‌..."

"ഇവനൊരു കള്ള ലക്ഷണം ഉണ്ടല്ലോ സുന്ദരാ.....താനിങ്ങോട്ട്‌ വാ.....അതാ നല്ലത്‌"

സുന്ദരേട്ടൻ പത്ത്‌ മിനിട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ എവിടുന്നോ തപ്പി പിടിച്ച്‌ എത്തി.

"സാറെ അവൻ ഗൾഫിലാണെന്നതിന്റെ ഒരു കൊറുവുണ്ട്‌ അവന്റെ സ്വഭാവത്തില​‍്‌...ഞാൻ വീട്ടുകാരും അവന്റെ തണലിലല്ലേ ജീവിക്കുന്നത്‌. പക്ഷെ ആള​‍്‌ പാവമാ..വിട്‌ സാറെ."

പക്ഷെ പുലിക്കളിക്ക്‌ പറ്റിയ പാകത്തിൽ കുംഭവയറുള്ള എസ്‌ ഐ ക്ക്‌ എന്നെ കാണുമ്പോൾ വീണ്ടുംകലിയെളകും. അവസാനം ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. ഹെൽമറ്റിടാത്തതിനു ഒരു നൂറൂ രൂപയെങ്കിലും ചാർജ്‌ ചെയ്യണം.

ശരി നൂറല്ലേ കൊടുക്കാമെന്നു ഞാനും വിചാരിച്ചു.
"സുന്ദരൻ പൊയ്ക്കോ" എന്ന് എസ്‌ ഐ പറഞ്ഞു.

"ഞാനിവിടെ ഗ്രാമസഭയുടെ മീറ്റിംഗ്‌ നടക്കുന്നതിനിടക്ക്‌ നിന്ന് പോന്നതാ...എന്തായാലും ഞാൻ പോട്ടെ..."

അദ്ദേഹം ബൈക്ക്‌ സ്റ്റാർട്ടാക്കി പോയി.

"നല്ല മനുഷ്യന്റെ അനുജനായി ജനിച്ചിട്ട്‌ നാണക്കേട്‌. ശ്ശെയ്‌.......നന്നായി കൂടെടാ...ഉം...പേര​‍്‌ പറ..."

ഇതിലും വലിയ വെള്ളിയാഴച്ച വന്നിട്ട്‌ വാപ്പ പള്ളിയിൽ പോയിട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ ഞാനെന്ന എറക്കാടൻ പേര​‍്‌ പറഞ്ഞു.

വീട്ടുപേര​‍്‌ ?

വരിക്കാശ്ശേരി മനയുടേ പ്രൗഡിക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്ന വീട്ടുപേരും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.

"ഉം" ഇരുത്തിയൊന്നു മൂളി

നിയപാലകരാണത്രെ. എഴുതുന്നത്‌ കണ്ടില്ലേ. കാക്ക കാഷ്ടിച്ചപോലെ...പേന പിടിക്കാതെ കീ പാഡിൽ ഞെക്കിയും കുത്തിയും കണക്കുകൂട്ടുന്ന എനിക്കത്‌ കണ്ടപ്പോൾ തീരെ പിടിച്ചില്ല.

"സഹോദരന്മാരയിട്ട്‌ സുന്ദരൻ മാത്രെ ഉള്ളൂ."
"അതെ ഒരാളു മാത്രം...." ചിരി വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഞാൻ അത്‌ അമർത്തി. പാവം പോലീസുകാരനെ പറ്റിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥ.
അച്ഛന്റെ പേര​‍്‌...
ആരുടെ...? എന്റെയോ..? സുന്ദരേട്ടന്റെയോ?

ഓൺ ദി സ്പോട്ട്‌ ആയിരുന്നു ഉത്തരം. എസ്‌ ഐ എന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ച്‌ നോക്കി...... മറ്റേതൊരു ഋതു വന്നാലും ഇപ്പോഴും തിരികെ കിട്ടാത്ത ഒരു കാറ്റ്‌ അപ്പോഴെന്നെയൊന്നു തഴുകി. പിന്നത്തെ കാര്യം ഞാൻ പറയണ്ടല്ലോ....... വേഗം വീട്ടിൽ പോയി ഉള്ളി സാമ്പാറു കൂട്ടി ചോറുണ്ണാം എന്ന ചപല മോഹത്തിന്റെ ഭാണ്ഡകെട്ട്‌ ആ നിമിഷം ഞാൻ ശൂന്യതയിലേക്ക്‌ പറത്തി വിട്ടു. പോലീസിൽ നിന്ന് കിട്ടാൻ പോകുന്ന കരഘോഷങ്ങളുടെയും ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെയും പുരസ്കാരങ്ങളുടെ പെരുമഴകളെയും മനസ്സിൽ കണ്ട്‌ സ്തബ്ദനായി ബൈക്കിൽ ചാരിയപ്പോൾ ചൂടായി നിന്ന സെയിലൻസറിന്റെ മുകളിൽ കാലു കൊണ്ട്‌ ശീ‍ീ... എന്നൊരു ശബ്ദവും, പച്ചയിറച്ചി കരിയുന്ന ഒരു മണവും മൂക്കിലേക്ക്‌ കയറി പോയത്‌ ഞാനറിഞ്ഞേയില്ല. കാരണം പോലീസുകാരന്റെ വായിൽ കിടന്ന സരസ്വതി അപ്പോഴേക്കും കാബറേ ആടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.  തെറികളുടെ ജുഗൽബന്ദി മുഴങ്ങികേട്ടു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പോലീസുകാരന്റെ ഉള്ളം കൈകൾ എന്റെ കവിളിണകളെ ചുംബിക്കാൻ മോഹിച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ... എന്തോ... അത്‌ നിങ്ങളൂഹിച്ചാ മതി....