എങ്കിലും എന്റെ വിശാലമനസ്കാ...

ഏപ്രിലിന്റെ ഏകദേശം രണ്ടാം പാദത്തിലന്ത്യമായ്‌ ഒരു സ്വരവും മൂന്ന് വ്യഞ്ജനവും കെട്ടിപുണർന്ന എറക്കാടന്റെ പുണ്യനാമത്തിൽ കറുത്ത മഷി പുരണ്ട  ടെർമിനേഷൻ ലെറ്റർ കറക്റ്റ്‌ 12.43 നു കിട്ടിയ കാരണമാണോ എന്തോ തൊ ണ്ടയിൽ നിന്നും ഊണിറങ്ങിയില്ല. എന്റെ ഭാവി സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം വൃശ്ച്ചികകാറ്റിൽ തെക്കോട്ട്‌ ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കൊമ്പിലെ മൂവാണ്ടൻ മാങ്ങ പോലെ "പ്ലക്കോ" എന്ന് താഴേക്ക്‌ പോയി. ഉച്ചക്ക്‌ ശേഷം വിഷമിച്ച്‌ ചെയ്ത്‌ കൂട്ടാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ച്‌ ഒന്നു മയങ്ങുകകൂടി ചെയ്തു. സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്താൽ യുവാവ്‌ തൂങ്ങി മരിച്ചു എന്നത്‌ പേപ്പറിൽ വരുന്നതും ഗൂഗിൾ ബസ്സിൽ "നമ്മടെ എറക്കാടൻ തൂങ്ങി മരിച്ചൂത്രെ " എന്ന് ബ്ലോഗർമാർ പറയുന്നതും അനുശോചന കമന്റുകളും വിഷയദാരിദ്ര്യം ഉള്ളതിനാൽ പിഡിയും, വഷളനും വായാടിയുമെലാം ആ വാർത്ത പോസ്റ്റുകൾ ആക്കുന്നതുമൊക്കെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

2 മണിക്ക്‌ തന്നെ എണീറ്റ്‌ ഫ്രെ ഷ്‌ ആയി ജോലി അന്വേഷണം തുടങ്ങി. ജോലി പോയ വിവരം ബസ്സിൽ വിവരം പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്തു. ഉടനെ കിട്ടി സഹതാപത്തിന്റെ ശരവർഷങ്ങൾ, നൊമ്പരം മുട്ടയിട്ട്‌ അട വച്ച വാക്കുകൾ, പുച്ഛത്തിന്റെ കോശങ്ങൾ അരിച്ചെടുത്ത പ്രയോഗങ്ങൾ എല്ലാം ഒന്നു തഴുകിപോയി. വെക്കേഷൻ സമയത്ത്‌ അമ്മവീട്ടുകാരു "ആ ചെക്കനെ കൊർച്ചൂസം ഇങ്ങ്ട്‌ അയ്ച്ചൂടെ രമണ്യേ" എന്നു അമ്മയോട്‌ പറയുന്നപോലെ "ആ CV ഒന്ന് മെയിൽ അയച്ച്‌ തന്നേ" എന്ന് കുറേ പേരു പറഞ്ഞു. എല്ലാർക്കും ബസ്സിൽ പാറമടയിൽ മരിച്ചു പോയ അച്ചന്റെ ദയനീയ സ്ഥിതി വെളിവക്കിയ മഞ്ഞ കാർഡ്‌ കൊടുക്കുന്നതു പോലെ 5 മിനുട്ട്‌ കൊണ്ട്‌ ഒരു ഗ്രൂപ്പ്‌ മെയിൽ അയച്ചു. യുവ കവി സോനയോട്‌ മാത്രം ഫോണിൽ വിളിച്ച്‌ കരഞ്ഞ്‌ വിവരം പറഞ്ഞു. എന്റേത്‌ പഴുത്ത്‌ പൊട്ടി വീണ മാന്ദ്യമാണെന്നാൽ അവന്റെ മാന്ദ്യം മൂത്ത്‌ നിൽക്കുന്നു. നല്ലയാളോടാ ജോലിക്ക്‌ വേണ്ടി സഹായം ചോദിക്കുന്നത്‌. എത്തി നോക്കുന്നവന്റെ ചന്തിയിൽ ഏണി വച്ച്‌ നോക്കിയിട്ട്‌ എന്തു കാര്യം. പറഞ്ഞ പോലെ ഞാൻ അവനോട്‌ സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കൊച്ചി രാജാവിൽ ഹരിശ്രീ അശോകൻ പറഞ്ഞ "അടുപ്പിലൂതുന്നവന്റെ ആസനത്തിൽ തന്നെ ഊതടാ" എന്ന ഡയലോഗ്‌ അവൻ സമാധാനം പറയുക കൂടി ചെയ്തപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞത്‌ സീമയുടെ ഡയലോഗാ..."സന്തോഷമായി ഗോപ്യേട്ടാ സന്തോഷമായി". അവനെ പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. മാന്ദ്യകാലത്ത്‌ ലക്ഷ്മണന്റെ പണിപോയാൽ ശ്രീരാമൻ വരെ രാവണനാകും എന്നത്‌ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ടെനിക്കു മനസ്സിലായി.

ഇതിലും വലിയ മൺസൂൺ മഴ വന്നിട്ടുപോലും ഒരു ചേമ്പില പോലും ഞാൻ തലയിൽ ചൂടിയിട്ടില്ല. പിന്നല്ലേ വെറും ചാറ്റൽ മഴ. എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു അറബിയുടെ പേരിലുള്ള കമ്പനിയിൽ ജോലിയെടുക്കാൻ താൽപര്യമില്ലെന്നു ഞാനും തീരുമാനിച്ചു.. ജോലി പോയ വിവരം എന്തായാലും പെണ്ണിനോട്‌ പറഞ്ഞു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ കരയാൻ വേണ്ടി ഹോർളിക്സ്‌ കുപ്പിയിൽ എടുത്തു വച്ചിരുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരു നാഴൂരി കണ്ണീര​‍്‌ അവളും ഒഴുക്കി.  ഗുരുവായൂരെ കൃഷ്ണൻ നായര​‍്‌ പോങ്ങനൊന്നുമല്ലല്ലോ. അമർത്തിയങ്ങോട്ട്‌ വിളിച്ചു. എന്റെ വിളിയാളുടെ ഡയഫ്രം തുളച്ചു കാണണം. അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനൊരു സംഭവം ഉണ്ടാകുമോ


അങ്ങനെ ഞാൻ ദുബായിയോട്‌ വിട പറയുന്നു. എന്റെ നാട്ടിലേക്ക്‌ ഒരു മടക്ക യാത്ര. പിന്നെ ദുബായിയോട്‌ എനിക്ക്‌ വെറുപ്പായി. കിട്ടാത്ത മുന്തിരി പുളിക്കും എന്ന കുറുക്കന്റെ പഴയ കോമ്പ്ലക്സ്‌ വർക്ക്‌ ഔട്ട്‌ ചെയ്തു. നല്ലം പോലെ ഒരു പെണ്ണുണ്ടോ ദുബായിൽ. അറബി പെണ്ണുങ്ങളാണത്രെ...കൂതറകൾ. ഓണപൂക്കളമിടാത്ത, തുളസികതിർ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, മണ്ണപ്പം ചുട്ടു കളിക്കാത്ത, മഴനനഞ്ഞ്‌ സ്കൂളിൽ പോവാത്ത പങ്കജാക്ഷി ടീച്ചറുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ചൂരൽ കഷായം വാങ്ങാത്ത ബ്രൊയിലർ അറബിച്ചികൾ.         വീടും നാടും എല്ലാം കാണുന്ന കാര്യമാലോചിച്ചപ്പോൾ  കനൽ നിറഞ്ഞ അടുപ്പിലേക്ക്‌ ഒരു കുടം ഐസ്‌ വാട്ടർ ഒഴിച്ചപ്പോലെ ഒരു തോന്നൽ. അതു കൂടി ആയപ്പോൾ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകാനുള്ള ആഗ്രഹം പഞ്ചഗുണീഭവിച്ചു. ദുബായിലെ മണ്ണെണ്ണ സ്റ്റൗവിൽ പാകം ചെയ്ത കോഴിക്കറിയോട്‌ വിട, വക്കടർന്ന എന്റെ സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസിനോട്‌ വിട, എന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന മൂട്ടകളോട്‌ വിട...ഹോ... കാലത്തിന്റെ കുസൃതികളെനോക്കി ഞാനൊന്നു ചിരിച്ചു.

 മാനേജർ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഗുഡ്‌ ആഫ്റ്റർ നൂൺ പറഞ്ഞില്ല. "സൗകര്യമില്ലെടൊ" എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. അയാളെന്നെ ഒന്നു നോക്കി. "എന്ത്യേടോ" എന്നർത്തത്തിൽ ഞാനും തിരിച്ച്‌ നോക്കി. വെറുതെ എന്നെകൊണ്ട്‌ തന്റെ കമ്പനിയിലെ പുരഞ്ചയമായ കണക്കുകളെ സൗഭദ്രമാക്കണ്ട എന്ന് മനസ്സു കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി.

എന്റെ കാബിനിലെ കസേരയും പേപ്പറും കാബിനെറ്റുകളും എന്തിന​‍്‌ ഡെസ്ക്ടോപ്പിൽ കിടക്കുന്ന "മോസില" വരെ "ഞങ്ങളെ വിട്ട്‌ പോക്വാലേ" എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ എനിക്ക്‌ ശരിക്കും വിഷമമുണ്ടാക്കി.അലസമായ വിരലുകളെ താജ്മഹൽ വരെ പണിത കീബോർഡിൽ അവസാനവട്ടം ഒന്ന് തലോടി.

വീട്ടിൽ വിവരമറിയിച്ചു.

ഞാൻ എന്റെ മാനേജരോട്‌ എന്റെ വിഷമങ്ങൾ പിന്നീട്‌ പറയാൻ നിന്നില്ല.
എങ്കിലും അദ്ദേഹം എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാബിനിലേക്ക്‌ വിളിച്ചു.

മൂത്രത്തിൽ കുഞ്ഞ്യേ കല്ലുള്ള  സ്വന്തം ഉടലോടു കൂടി മാനേജരുടേ കാബിനിൽ കുഴി നഖമുള്ള എന്റെ പിഞ്ചു പാദം കുത്തി.   അതൊരു വാശിയായിരുന്നു. രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ വച്ച്‌ ചൊറിപിടിച്ച്‌ വേദനിപീച്ച എന്റെ വലത്തെ കാലിനോട്‌ കാലങ്ങൾ ചെന്നുള്ള ഒരു പകരം വീട്ടൽ. കാരണം ക്രൂരനായ മാനേജർക്ക്‌ കൊടുക്കാനുള്ള എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ. മാനേജരാണെങ്കിൽ പണ്ടത്തെ ഹിന്ദി മഹാഭാരതത്തിലെ ഭീമൻ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഒരാളുടെ ലുക്ക്‌. ദുബായിലെ കപ്പപുഴുക്കിന്റെ ഗുണം. പുള്ളി എന്നെ കാത്ത്‌ നിൽക്കുന്നു.

വിസ നാളെയേ കാൻസെൽ ചെയ്യൂവേന്ന് പറഞ്ഞ്‌ പുള്ളി എന്റെ  ടിക്കറ്റ്‌ തന്നു. ഞാനത്‌ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. ഉടവു വീഴാത്തെ  ടികട്ടിനേയും കൂട്ടി മനേജരുടെ ഒരു ഔൺസ്‌ കെട്ടിപിടുത്തം, കവിളത്ത്‌ ഒരുമ്മ. റൊമിലെ പോപ്പിനും എന്റെ വാരിയെല്ലിനും, ചിന്ന എറക്കാടന്മാർക്കും കൊടുക്കേണ്ടുന്ന മുത്തമാ...രണ്ടെണ്ണം വേസ്റ്റ്‌ ആയി. മാനേജരുടെ വില്ലൻ ചുമയുടെ  ബാക്ക്‌ ഗ്രൗണ്ട്‌ മ്യൂസിക്കിൽ എന്റെ വക രണ്ട്‌ മില്ലി  ആചാരചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അത്രെയും കാര്യങ്ങൾ ഒന്നര മിനിറ്റുകൊണ്ട്‌ അവസാനിപ്പിച്ചു."

എന്താ ഇനി പരിപാടി"
എന്ത്‌ സാറെ നാട്ടിൽ പോണം, കല്യാണം കഴിക്കണം "

"നാട്ടിൽ പോയാൽ ബോറടിക്കില്ലേ"
ഏയ്‌ ഇല്ല സാറെ അതിനല്ലേ ബ്ലോഗ്‌ ഉള്ളത്‌"

ബ്ലോഗോ
അതെ...ഞാൻ എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ തുറന്നു കാണിച്ചു കൊടുത്തു.
അദ്ദേഹം ഞെട്ടി
എന്താത്‌....അതെ സാറേ എറക്കാടൻ എന്ന പേരിൽ എഴുതുന്ന ബ്ലോഗർ ഞാനാണ​‍്‌.

അപ്പോൾ മറ്റു ബ്ലോഗേഴ്സിനെ ഒക്കെ അറിയുമോ
 എന്ത്‌ ബ്ലോഗേഴ്സ്‌. ആര​‍്‌ കുമാരനോ, കൂതറയോ, പച്ച ബാക്ക്‌ ഗ്രൗണ്ട്‌ ഫോട്ടോയുമായി കമന്റിടുന്ന ഹം സയോ, ജോലി പോയി തേരാ പാരാ നടക്കുന്ന കുറുപ്പും സുനിൽ പണിക്കരുമോ, ബൂലോക കള്ളുഷാപ്പ്‌ നടത്തി ബൂലോകത്തെ നാറ്റിച്ച നാടകക്കാരനോ, ഉത്സവം ഉജ്വലമാക്കിയ കായംകുളമോ, സെന്റി പോസ്റ്റിട്ട്‌ എന്നും ആളുകളെ കരയിക്കുന്ന മനോരാജോ...പുവർ ബ്ലോഗേഴ്സ്‌. ഞാനങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു..ഹും...കൂതറകൾ

അറിയും സാർ...

"ഈശ്വരാ..അപ്പോൾ താൻ ആളു കൊള്ളാലോടോ"
ഇത്തരം ഒരാളെ കമ്പനി ഒരിക്കലും പറഞ്ഞു വിടാൻ പാടില്ല....നമ്മുടെ കമ്പനിക്ക്‌ ഒരു മുതൽ കൂട്ടാണു താൻ. തന്റെ ടെർമിനേഷൻ പിൻ വലിച്ചിരിക്കുന്നു" ബാലരമയിലെ പദപ്രശ്നം പൂരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ എത്ര ലളിതമായ പരിഹാരം.  ചെറുപ്പത്തിൽ ഓലടാക്കീസിലിരുന്ന് വെള്ളിത്തിരയിലേക്ക്‌ അഭിമന്യുവിലെ ലാലേട്ടനെ നോക്കിയതിൽ പിന്നെ ആദ്യമായി എന്റെ രണ്ടു കണ്ണും മിഴിച്ച്‌ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

എത്താ കൊമ്പിലെ കിട്ടാ മാമ്പഴം നേരെ ഉള്ളം കയ്യിലേക്ക്‌ ഡയറക്റ്റ്‌ കാച്ച്‌. മുരുകൻ നേരിട്ട്‌ പ്രത്യക്ഷപെട്ട്‌ വരം തരുമ്പോൾ  നാവിൽ ശൂലം കുത്തിയതു കൊണ്ട്‌  ഒന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. എന്തു പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ നിന്നു.

"ആരാ ഇൻസിപിരേഷൻ" പ്ലേറ്റിൽ കഷ്ണം കഷ്ണമായി വച്ചിരിക്കുന്ന ആപ്പിളിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം എടുക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
പള്ളികൂടത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വാട്ടർ ബോട്ടിലെന്റെ വായിൽ തുപ്പലം ഷെയർ ചെയ്തിട്ടുള്ള നമ്മുക്ക്‌ ഒരു കഷ്ണം ആപ്പിൾ ഒരു വിഷയമേ അല്ല. ഉള്ളതിൽ വലിയൊരു കഷ്ണം വായിലിട്ട്‌ പുഴക്കി കൊണ്ട്‌ ഞാൻ പറഞ്ഞു "അതു ചോദിക്കാണുണ്ടോ സാർ വിശാലമനസ്കൻ എന്ന നമ്മടെ ത്രിശൂർക്കാരൻ ഒരു ഗെഡിയാണ​‍്‌."

പെട്ടന്ന് സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ മുകളിലൂടെ വീണ്ടും  ദുബായിലൂടെ ഒരു യാത്ര. കന്നിപോസ്റ്റിൽ ശ്രീക്കു മുന്നേ വിശാലമനസ്കൻ കമന്റിട്ട ഒരു ഫീലിംഗ്‌. റോഡിൽ വച്ച്‌ ഏതെങ്കിലും ഒരു അറബി പെണ്ണ​‍്‌ എന്നെയും പിടിച്ചു നിർത്തി ഉമ്മ വക്കുമെന്നും വട്ടതൊപ്പിയും കൂളിംഗ്‌ ഗ്ലാസും ബർമൂഡയും ഇട്ട്‌ പോപ്കോണും കൊറിച്ച്‌ ബർദ്ദുബായിലെ "ഇടപ്പിള്ളി" ജംഗ്ഷനിൽ നടക്കുമെന്നുമൊക്കെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

ഫാനിന്റെ സർക്കുലർ റൗണ്ടിംഗിനിടക്ക്‌  മാനേജരുടെ പുട്ടപർത്തിയിൽ സന്യസിക്കാൻ പോയ മൂന്നാമത്തെ അളിയൻ കൊടുത്ത പാർക്കർ പേന എനിക്കു തന്നു.
"നന്നായി ഇനിയും എഴുതണം" എന്ന് പറഞ്ഞു.

പെട്ടന്ന് മാനേജർക്ക്‌ ഒരു കാൾ

 "അശകൊശലേ പെണ്ണുണ്ടോ പെണ്ണിനു മിന്നുണ്ടോ...."

നല്ല റിംഗ്‌ ടോൺ. കഷ്ടം...മാനേജരാണത്രെ...ഞാൻ ഡിഗ്രിക്ക്‌ പടിക്കുന്ന സമയം രാത്രി ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ചോറു വിളമ്പാൻ പറയുമ്പോൾ അമ്മ ഈ സീരിയലിന്റെ മുന്നിലാകും. അന്ന് തുടങ്ങിയതാ ഈ പാട്ടിനോട്‌ ഒരു ദേഷ്യം. ഇതിപ്പോഴും കഴിഞ്ഞിട്ടില്യേ ഈശ്വരാ....

പുള്ളി സം സാരിക്കുന്നിതിനിടക്ക്‌ ഓഫീസിലെ ഫിലിപൈനി സെകറട്ടറി വന്ന് എന്തോ ഫയൽ മേശ പുറത്തു വച്ചു. "കണ്ണിമ കൊണ്ട്‌ കടുകു വറക്കുന്ന പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ അടങ്ങുമോ പുരുഷൻ" അത്‌ എവിടെയോ കേട്ടത്‌ ഓർമ്മ വന്നു. മാനേജർ ഫോണിനിടയിൽ അ കുട്ടിയെ ചില ഡാഷ്‌ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക്‌ നോക്കുന്നു. രോഷം അടക്കി ഞാനും നോക്കി.  സത്യം പറയാലോ, ഒരു സിസ്റ്റേർലി എഫക്റ്റ്‌ തീരെ ഇല്ലാത്ത കുട്ടി. " കേരളത്തിലേക്ക്‌ പോരുന്നോ, നല്ല വളക്കൂറുള്ള മണ്ണാ, നമ്മുക്ക്‌ പോയി കുറച്ച്‌ വിത്ത്‌ പാകാം" എന്നൊക്കെ പറയണം എന്ന് എനിക്കും തോന്നി. എന്റെ ദൃഷ്ടി പതിഞ്ഞാൽ മതി അവർക്ക്‌ ഏനക്കേട്‌ അച്ചിട്ടമാണെന്ന എന്റെ ജാതക കുണ്ടലിനി ഇവിടെയും സത്യമായി. ആ പെണ്ണു ചെരിപ്പ്‌ സ്ലിപ്പായി ദേ കിടക്കണു....

എനിക്കെന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്നുണ്ടായി. അധിക വർത്തമനം പറഞ്ഞ്‌  ഹാർപ്പിക്‌ സ്വന്തമാക്കി മാനേജരുടെ കക്കൂസ്‌ കഴുകേണ്ടി വരില്ലേ. മാന്ദ്യത്തിന്റെ ഒരോ പവറേ... മിണ്ടിയില്ല. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ഞാൻ. എന്റെ കൃഷണമണികൾക്ക്‌ ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ണു തുറന്നു.

മിസ്റ്റർ എറക്കാടൻ..ഹി..ഹി..അപ്പോൾ നല്ല ബ്ലോഗുകൾ ഇനിയും പിറക്കട്ടെ...എന്റെ പോസ്റ്റുകൾ അദ്ദേഹം ഓടിച്ചു നോക്കി. പെട്ടന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പെട്ടന്ന് വലിഞ്ഞ്‌ മുറുകി..

"സാർ എന്തെങ്കിലും..പ്രശ്നം"

"ഇത്‌ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്ന സമയം കാലത്ത്‌ പത്ത്‌ മണി.. ദേ അടുത്തത്‌ ഉച്ചക്ക്‌ മൂന്നു മണി...എല്ലാം അങ്ങനെ ഓഫീസ്‌ ടൈമിൽ അല്ലേ ..... "

"സാർ അത്‌..."

"അപ്പോൾ ഇവിടെ പണി നടക്കാറില്ല എന്ന് ചുരുക്കം..."

ഇനി ഒന്നും നോക്കാനില്ല...ഇതു പോലൊരു ഇറെസ്പോൺസിബിൾ ഇഡിയറ്റിനെ ഈ കമ്പനിക്ക്‌ തീരെ ആവശ്യമില്ല....നിങ്ങൾക്ക്‌ ഈ ടിക്കറ്റിൽ തന്നെ പോകാം..നിങ്ങളെ ടെർമിനേറ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ഒന്നും പറയാനുള്ള വോയ്സ്‌ എനിക്ക്‌ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല....ഒരു നെടുവീർപ്പും ഇട്ടുകൊണ്ട്‌  വാറ​‍്‌ പൊട്ടി ഉപേക്ഷിച്ച ചെരുപ്പ്‌ പോലെ ഓഫീസിന്റെ മൂലക്ക്‌ പോയിരുന്നു. അപ്പോഴും ടെർമ്മിനേഷൻ ലെറ്റർ എന്റെ ഇടനെഞ്ച്ചം പുൽകി കിടന്നിരുന്നു. ബ്ലോഗ്‌ വരുത്തിയ ഓരോ വിനകളെ.

ബ്ലോഗ്‌ എഴുതാൻ പ്രേരണയായ വിശാലനെ എന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ......എന്നാലും എന്റെ വിശാലാ...