മൂത്രത്തില്‍ ചാലിച്ച ആകാശപ്രണയം

എന്റെ അച്ഛന്‍ ഒരു മഹാ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ നേരെയാകാന്‍ വേണ്ടി അമ്മ ഗുരുവായൂര്‍ കൃഷ്ണേട്ടനെ കുറെ വിളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചപ്പോള്‍ പുള്ളികാരന്‍ ഇനിതൊട്ട് തന്നെ ഈ വക പരിപാടികള്‍ക്ക് വിളിക്കരുതെന്നു പറഞ്ഞ് ഒരു കാലത്ത് പിണങ്ങി പോയതായിരുന്നു. കാരണം അച്ഛനെ നേരെയാക്കാന്‍ നോക്കി ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ സ്വഭാവം മെല്ലെ മോശമാകാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ കൃഷ്ണേട്ടന്റെ അച്ചന്‍ വസുദേവര്‍ ഈര്‍ക്കിലിയെടുത്ത് കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിച്ച് പുള്ളിയെ ഗുരുവായൂര്‍ക്ക് തന്നെ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കി. അതോടുകൂടി അമ്മക്കു കൃഷ്ണെട്ടനോട് ഒറ്റക്കുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപെട്ടു. അച്ഛന്‍ നേരെയാവില്ലെന്നു അമ്മക്കും അച്ഛനും കൃഷ്ണേട്ടനും വരെ മനസ്സിലായി. അതിനുള്ള മെയിന്‍ കാരണം അച്ഛന്റെ ആളുകളോടുള്ള വെറുപ്പ തന്നെ. അച്ഛന് പൊതുവേ രണ്ടു പേരെ കണ്ണിഷ്ടിച്ച് കണ്ടൂടാര്‍ന്നു. അതില്‍ ഒന്ന്‍ കാശു കടം ചോദിച്ചാല്‍ കൊടുക്കാത്തവരെയും, മറ്റൊന്നു കടം വാങ്ങിയ കാശു തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നവരെയും . അതൊന്നു മാറി കിട്ടാന്‍ അമ്മ കുറെ വഴിപാടുകള്‍ ചെയ്തിട്ടും “മാഫി ഫായദാ ”.

അച്ഛനെങ്ങാനും അഥവാ പണ്ടത്തെ സൗഹൃദം വച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും ഗുരുവായൂരിലേക്ക് തൊഴാന്‍ ചെന്നാല്‍ കൃഷ്ണേട്ടന്‍ മമ്മിയൂര്‍ക്കോ, ചാവക്കാട് കടലു കാണാനോ ഒക്കെ മുങ്ങും. ഇനി പുള്ളിയോടെങ്ങാനും കടം ചോദിച്ചെന്കിലോ എന്ന് വച്ച്. ദൈവത്തിന്റെ പേരാണ് ഇട്ടിരിക്കുന്നതെങ്കിലും ആ ഒരു സ്വഭാവം പിതാവിന്റെ ഏഴയലത്ത് പോയിട്ടില്ല. കൊങ്കണ്ണ്‍ ഉള്ള പെണ്ണിന് കമലാക്ഷി എന്ന് പേരിട്ടാലുള്ള സ്ഥിതിയെന്താ... അതു പോലെ തന്നെ നെപ്പോളിയന്‍ എന്ന പേര് ദേവാസുരത്തില്‍ അദ്ദേഹം മുണ്ടക്കല്‍ ശേഖരന്‍ ആയി അഭിനയിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ്‌ തന്നെ നേപ്പോളിയനെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. കാരണം എന്റെ അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം ബ്രാന്‍ഡ്‌ ആയതുകൊണ്ട്. അങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ഒരു മഹാ അവതാരമായിരുന്നു എന്റെ പ്രൊഡ്യൂസര്‍.

അച്ചന്റെ പേരുപോലെ ആയിരുന്നില്ല എന്റെ പേര്. നൂറു ശതമാനവും പേരിനോട് നീതി പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. എറക്കാടന്‍ എന്നാ ഒറിജിനല്‍ വരുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ മണികണ്ഠന്‍ എന്നായിരുന്നു ഗുരുവായൂരില്‍ ചോറൂണിനു അമ്മാവന്‍ ഇട്ട പേര് . സ്കൂളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പെണ്ണുങ്ങളോടുള്ള മണിയടി കൂടിയപ്പോള്‍ UP സ്കൂളില്‍ പേര് മാറ്റി എറക്കാടന്‍ എന്ന് റിഫ്രെഷ് ചെയ്തു .

സാധാരണ ഗുരുവായൂര്‍ പരിസരത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ എറക്കാടന്‍ ഫാമിലിയിലെ എല്ലാരും കൃഷ്ണേട്ടനെ മാത്രം വിളിച്ച് സഹായം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ കൃഷ്ണേട്ടന്റെ പണ്ടത്തെ കാലുമാറ്റത്തിന്റെ ഫലമായി എന്റെ അമ്മ രാധേട്ത്തിയേയും രുക്മിണിയേട്ത്തിയേയും ഭാമ മേമയേയും ദേവകി വല്യമ്മയേയും വസുദേവര്‍ വല്ല്യച്ചനേയുമൊക്കെ മൊത്തം വിളിച്ച് സൗര്യം കെടുത്തിയിരുന്നു. അതിന്റെയൊക്കെ ഫലമായി രണ്ടായിരത്തി അഞ്ചിലെ മാര്‍ച്ച് മാസത്തില്‍ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഭൂമിയും കൂടി കണ്ണുപൊത്തി കളിക്കുന്ന(ഗ്രഹണം എന്ന് വിവക്ഷ) ഒരു വൈകുന്നേരത്ത് ദുബായിലേക്കുള്ള എന്റെ വിസ വന്നു. അതും അക്കൌണ്ടന്റായിട്ട്. തിരുപ്പതി ഭഗവാന്റെ ലഡു പൊതിയുന്ന മഞ്ഞസഞ്ചിയില്‍ കൊള്ളിക്കാനുള്ള മാര്‍ക്കേ ഉണ്ടായിരുന്നൂ എങ്കിലും എന്ത് പാപം ചെയ്തോ എന്നറിയില്ല എങ്ങനെയോ വിസ ശരിയായി .

പോകുന്നെങ്കില്‍ ദുബായിലേക്ക് മാത്രം. പണ്ട് മുതലേ അതൊരു വാശിയായിരുന്നു. അപ്പം തിന്നുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് നെയ്യപ്പം എന്ന കൂട്ട്. മറ്റു സ്ഥലങ്ങളോടൊക്കെ ചെന്നിനായകവും ഒന്നര വയസായ കുട്ടിയുടെ ചുണ്ടുമെന്നപോലെ ഭയങ്കര വെറുപ്പായിരുന്നു. കടം മേടിച്ചാല്‍ തിരിച്ച് കൊടുക്കാത്തവരുടെ കമ്മിറ്റി പ്രസിഡന്റായിരുന്നു ഞാന്‍. വൈക്ക ത്തപ്പന്റെയും കൊട്ടാരക്കര ഗണപതിയുടെയും അമ്പലം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ അതു കൊണ്ട് തന്നെ വിശേഷാല്‍ ദിനം നോക്കാതെ എന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്തായിരുന്നു കൂടുന്നത്. അതൊക്കെ പോട്ടെ.. അങ്ങനെ എല്ലാം ബാധ്യതകളും തീര്‍ത്ത് (എവടെ .....അച്ചന്റെയല്ലേ മോന്‍) ദുബായുടെ നെഞ്ചത്ത് കളരി പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാം എന്ന് മനക്കോട്ട കെട്ടി സര്ഗ്ഗവാസനകലെയെല്ലാം അട്ടത്ത് കയറ്റിവച്ച് പെട്ടീം പൊക്കാണോം എടുത്ത് യാത്രയായി. ദീര്‍ഘക്കാലം എന്നെ നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ടിരുന്ന അമ്മക്ക് അതൊരു സമാധാനമായിരുന്നു. പോത്തിന്റെ ചെവിയില്‍ ലളിതാസഹസ്രനാമം ചൊല്ലിയിട്ടു യാതൊരു കാര്യവുമില്ല എന്ന് അമ്മക്കറിയാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും പ്രശനങ്ങളോന്നും അങ്ങോട്ട്‌ പോയിട്ട് ഉണ്ടാക്കല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു. നാട്ടിലെ തല്ലുകോള്ളി കൂട്ടുകാര്‍ക്കാര്‍ക്കും ഒരു വിഷമവും ഇല്ല. പൊട്ടാത്ത അമിട്ടിന്റെ തിരിച്ചു വരവുപോലെ ഞാന്‍ പോയാല്‍ വേഗം തിരിച്ചു വരുമെന്ന് അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. കിട്ടുന്ന തല്ലിന്റെ ഷെയര്‍ കൂടുമെന്നുള്ള ഒരൊറ്റ വിഷമമേ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഓടിട്ട വീടിന്റെ ഉത്തരത്തിലെ പല്ലി ഇപ്പവീഴും എന്ന് വിചാരിച്ച് പേടിച്ച് തിരിഞ്ഞു കിടക്കാന്‍ പോലും കഴിയാത്ത മുത്തശ്ശിയുടെ തളറ് വാതം പിടിച്ച കാലില്‍ തൊട്ട് വന്ദിച്ച് യാത്ര പുറപ്പെട്ടു.

ദുബായിലുള്ള ബന്ധുക്കാരനായ രാജേട്ടനു നാട്ടിലെ ബീഫ് തിന്നാതെ ദുബായില്‍ ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ദുബായ് കാണാന്‍ ഭാഗ്യമുള്ള ഒന്നര കിലോ ഇടത്തരം കാളകുട്ടന്റെ ഇറച്ചി വാങ്ങി വരട്ടിയതും കയ്യില്‍ പിടിച്ച് സതീശേട്ടന്റെ ജീപ്പില്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് മീനച്ചിലാറു ഒഴുകുന്നതിനു മുന്‍പേ ഞാന്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടിനുള്ളില്‍ കേറി. പൊമിറെനിയന്‍ നായക്കുട്ടിയുടെ ചന്തം തോറ്റുപോകുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ പാസ്പോര്‍ട്ട് കൊടുത്ത് ബോര്‍ഡിംങ്ങ് പാസ് വാങ്ങി. ഫ്ലൈറ്റിനായി രണ്ടു മണിക്കൂറോളം വെയിറ്റ് ചെയ്തു. ശബരിമലയില്‍ ദര്‍ശനത്തിനു പതിമൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ ക്യൂ നിന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു വിഷയമേ അല്ലായിരുന്നു. സ്വീകരിക്കാന്‍ എയര്‍ ഹോസ്റ്റസ് വാതുക്കല്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. ശിവന്റെ അമ്പലത്തില്‍ വഴി മുടക്കി നില്ക്കുന്ന കൂറ്റനെയാണു എനിക്ക് ആ ജീവനക്കാരിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയത്.

അങ്ങനെ പ്രവാസികളുടെ ദേശീയപക്ഷിയായ എയര്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഞാന്‍ കയറി. എന്റടുത്തേക്ക് കുരുമുളക് ഉണക്കാനിട്ടത്തിന്റെ മുകളില്‍ കോഴി നടക്കുന്നത് പോലെ ഒരു ചേച്ചി നടന്നു വന്നു അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു., അതും കല്യാണം കഴിഞ്ഞത്. പ്രവാസി ഭാര്യയല്ലെ, നാട്ടിക ഹനുമാന്‍ സ്വാമിക്ക്‌ ചാര്‍ത്തും വിധമുള്ള വടമാല കണക്കെ ഒരു വലിയ മാലയും മീനിന്റെ ചെളുക്ക ഉണങ്ങിയത് പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സിനിമാറ്റിക്ക് ഡാന്‍സ്ക്കാരിടുന്ന ഡ്രെസ്സിന്റെ മട്ടിലുള്ള സാരി ആലില വയറിനു താഴെ ഭദ്രമായി തിരുകി വച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ അതു മനസ്സിലായി. വെളുത്ത പെയിന്റ് ഡബ്ബ മുഖത്ത് ചരിഞ്ഞ പോലെ 3:4 അനുപാതത്തിലുള്ള യാര്‍ഡ്ലി പൗഡറും ഫെയര്‍ & ലവ്ലി മിശ്രിതം കൂടി പൂശിയതു കണ്ടപ്പോള്‍ ആ കാര്യം ഉറപ്പിച്ചു. പെണ്ണൊരുത്തിയുണ്ടാക്കിയ മുളകു ചമ്മന്തികൂട്ടി ദോശ കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഒരു പ്രവാസി ദുബായില്‍ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് ആലോചിച്ചു ചിരിച്ചു. ചേച്ചിയുടെ കൂടെ ഒന്നര വയസ്സായ ഒരു മോനും. നല്ല വെളുത്ത് തുടുത്ത അമൂല്‍ ബോയ്. നല്ല ഭംഗി. ഏതോ ഒരു വേലിയേറ്റ വേലിയിറക്ക സമയത്ത്‌ രണ്ട് പേരും കെട്ടിപ്പിടിച്ചതിന്റെ ഫലം. നമ്മള്‍ക്കൊക്കെ മക്കളുണ്ടാകും വല്ല ചൊറിയോ ചിരങ്ങോ ഒക്കെ വന്ന് മൂട് കീറിയ ട്രൌസറും ഇട്ട്, മൂക്കും ഒലിപ്പിച്ച്. ഇതു കണ്ടോ എന്തൊരു ഓമനത്വം. എന്തായാലും രണ്ടാളെയും പരിചയപ്പെട്ടു. എന്റെ വെപ്രാളമെല്ലാം കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ആ ചേച്ചിക്ക് മനസ്സിലായി ഞാന്‍ ആദ്യമായി യാത്ര ചെയ്യുകയാണെന്ന്. ഞാന്‍ അല്‍ഭുതത്തോടെ അനുഭവത്തിന്റെ ആ സമ്പൂറ്ണ്ണ സമാഹാരത്തെ കണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി.

മൊത്തം എന്റെ പ്രതല വിസ്തീറ്ണം കുറച്ച് ഞാന്‍ ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇരുന്നു. പിന്നെയാണു ഞാന്‍ ഇടതു വശം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒരു പെണ്‍കിളി. പതിനാറിനടുത്ത് പ്രായം. ആകര്‍ഷണത്തിന്റെ അള്‍ട്രാ വയലറ്റ്‌ രശ്മികള്‍ ഡയരക്റ്റ്‌ ടെലികാസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്ന കണ്ണുകള്‍. അടുത്തെങ്ങും ഞാന്‍ ഇമ്മാതിരി സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു മലയാളികൊച്ചിനെ കണ്ടിട്ടില്ല. വെച്ചൂര്‍ പശുവും ചിറ്റൂര്‍ നെല്ലും മാറി നില്‍ക്കുന്ന സൌന്ദര്യം. കത്തണോ വേണ്ടയോ എന്ന മട്ടിലുള്ള ബള്‍ബിനെ പോലെ ഒരു ചിരി എനിക്കു വേണ്ടി വെമ്പിനില്‍ക്കുന്നു. ആ ചിരി പുറത്തേക്ക് ചര്‍ദ്ദിക്കേണ്ട സമയമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. പിന്നെയങ്ങോട്ട് സ്വപ്നം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. അവളെ ശ്രീകൃഷ്ണ സീരിയലിലെ രാധയുടെ വേഷത്തില്‍ ഞാനൊന്നു ഇമാജിന്‍ ചെയ്തു. അവള്‍ പിണങ്ങുന്നതും, എന്റെ അടുത്ത് വരാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാനൊന്ന് പിണങ്ങിയിട്ട് "കുണക്കിയിട്ട കോഴി കുളക്കോഴി " എന്ന പാട്ടു പാടി കയ്യില്‍ ഓടക്കുഴലും പിടിച്ചിരിക്കുന്നതൊക്കെ വെറുതെ ചുമ്മാ ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു. ഒന്നു കൂടി റിവൈന്റ് അടിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഓടക്കുഴലിനു പകരം ചന്ദനത്തിരിയുടെ കുഴലില്‍ ഓട്ട തുളച്ചാണു എന്നിലെ കൃഷ്ണന്റെ കലാപരിപാടി. സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ദരിദ്രം. അടുപ്പില്‍ ഊതുന്ന ചന്ദനത്തിരിയുടെ കുഴല്‍ എടുത്ത് ഓട്ടതുളച്ചതിനു അമ്മ ചീത്ത പറയും എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാന്‍ വേഗം സ്വപ്നം കാണല്‍ നിര്‍ത്തി. ആരോ വന്നു തോളില്‍ തട്ടി. സൈഡ് സീറ്റിലെ ഒരു ചേട്ടന്‍ .

“ഈ ബാത്ത്റൂം എവിടെയാ ? “

ആദ്യമായി വരുന്ന എനിക്ക് അതെങ്ങനെ അറിയാം.

“അയ്യോ അറിയില്ല്യാട്ടോ “

പുള്ളി പോയി .ശ്ശോ!!... എന്തൊരു വായനാറ്റം. ഈ വായനാറ്റം ഒരു തവണ അനുഭവിച്ചവര്‍ “ഓടയില്‍ നിന്ന്‍ ” എഴുതിയത് ഈ ചേട്ടനാണെന്ന് പോലും തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പോകും . അയാള് വേറെ ആരോടോ ചോദിച്ച് മല വണ്ടി അവിടെ അണ്‍ ലോഡ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോയി .

കോട്ടുവായിട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ ഫളൈറ്റില്‍ ഒരു സിനിമ വച്ചിരിക്കുന്നു. നരസിംഹം. സൗണ്ട് കേള്‍ക്കണമെങ്കില്‍ പൈസ കൊടുത്ത് ഹെഡ്സെറ്റ് വാങ്ങണമത്രെ. ഞാനതിനൊന്നും പോയില്ല. തല്‍ക്കാലം ഊമയായ ലാലേട്ടന്റെ അഭിനയം കാണാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അല്ലെങ്കിലും ലാലേട്ടന്‍ അഭിനയിക്കുമ്പോള്‍ നഖവും മുടിയും വരെ അഭിനയിക്കും. പിന്നെന്തിനാ സൗണ്ട് . എന്നാല്‍ ഈ കിടാവിനെയങ്ങ് പരിച്ചയാപ്പെടാം. അപസ്മാരം ഉള്ളവര്‍ക്ക് വായില്‍ നിന്ന് പത വരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് പണ്ടും പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടാല്‍ ഒരു സാധനം മുചാണി വിരലില്‍ നിന്ന് ഒരു അരിച്ചു കേറലാണ്. ഞങ്ങള്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ദുബായിലേക്കുള്ള വരവാണത്രെ. നന്നായി.. എന്റെ “ഇല്ല്യാ, പറ്റില്ല്യാ, കുട്ട്യേ,” പറച്ചിലൊക്കെ കേട്ടിട്ടാകണം "ങ്ങ്ള്‍ ത്രിസൂരാണല്ലേ " മലപ്പുറം ഭാഷയിലുള്ള അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ എല്ലാരും എന്നെ നോക്കി. പിന്നെ പുള്ളിക്കാരിയുടെ കയ്യിലായിരുന്നു മൈക്ക്. പിന്നെയങ്ങോട്ട് അവളുടെ വക കാളികുട്ടിയുടെ ആട്ടിന്‍ കുട്ടി കാട്ടമിടുന്നതു പോലെ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു . ഒരു വിധം ഇരുന്നൂറ്റിപത്ത് മാര്‍ക്ക് കിട്ടാവുന്ന ആവെറേജ് ആന്‍സെര്‍ എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും കൊടുത്തു. ദുബായിലൊക്കെ കുന്നത്തെ അമ്മിണീയുടെ നാക്കുപോലെ നീണ്ട റോഡുകളാണെന്നും ആ റോഡിലൂടെ ഒട്ടകങ്ങള്‍ മോണിംഗ് വാക്കിനിറങ്ങുമെന്നൊക്കെ പലരുടെയും അനുഭവ കഥകളില്‍ നിന്ന്‍ വച്ചു കാച്ചി. വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ് അവളെ കമ്പനിയാക്കി. എന്റെ വളിച്ച അസ്ഥാനത്തുള്ള തമാശകള്‍ വരെ കേട്ട് അവളു പൊട്ടി ചിരിച്ചു. ഗള്‍ഫിലെത്തിയാല്‍ എള്ളു നക്കി തിന്നണം അവലു മുക്കി തിന്നണം എന്നുള്ള പാഠങ്ങലെല്ലാം പഠിക്കേണ്ടതാണെന്നും എങ്ങനെ പണിയെടുക്കാതെ പൈസയുണ്ടാക്കാന്‍ പറ്റണം എന്നതിന്റെ വരെ ഒരു ദുബായ് ശില്പ്പശാല അവതരിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നെയങ്ങോട്ട് ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി എന്റെ ഭാഷാപോഷിണിയിലെ എല്ലാ വാക്കുകളും അങ്ങോട്ട്‌ പ്രയോഗിച്ചു.

ആ സമയം നമ്മുട്ടെ പ്രവാസി ഭാര്യ എന്നെ ഒന്ന് തോണ്ടി

“മോനെ ഒന്ന് നോക്കുമോ ...ഞാന്‍ ബാത്രൂമില്‍ പോയി വരാം “

“പിന്നെന്താ” . ഞാന്‍ ഏറ്റു. സ്വന്തം ചേച്ചിയുടെ കുട്ടി കരഞ്ഞാല്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത ഞാന്‍ ഈ കുട്ടിയെ നോക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിലും പണ്ട് തൊട്ടേ എന്റെ സ്വഭാവം അങ്ങിനെയാ ആരാനും വേണ്ടി ഇരുമ്പു വരെ ഇടിക്കും അവനവനു വേണ്ടി തവിടു വരെ ഇടിക്കില്ല.

കുട്ടിയെ എടുത്ത്‌ ഷൈന്‍ ചെയ്യാലോ ..അന്നും ഇന്നും പൂരപറമ്പിലും തിരക്ക്‌ കൂടുന്ന മറ്റേതൊരു സ്ഥലത്തും, ലൈനടിക്കാന്‍ ഒരു കൊച്ചിന്റെ സ്വാധീനം വളരെ ഗുണം ചെയ്യുമെന്നുള്ള തിയറി എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. സംഗതി ഞാനും അവളും തമ്മില്‍ കല്ല്യാണവീടും മരിച്ച വീടും തമ്മിലുള്ള വത്യാസമുണ്ടെന്കിലും ഒന്ന് വളയ്ക്കാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വിഷുവിനു പാമ്പ് ഗുളിക കത്തിച്ചാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന പാടിന്റെ വലുപ്പത്തില്‍ മുഖത്തൊക്കെ ചിക്കന്‍പോകസിന്റെ പാടുന്ടെന്കിലും എനിക്കെന്താ ഒരു കുറവ്‌ .

“ഇങ്ങോട്ട് തരൂ “ രണ്ടും കയ്യും നീട്ടി കൊച്ചിനെ വാങ്ങി. മിസ്‌ മലപ്പുറം എന്റെ വിക്രിയകള്‍ വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.

“ഇതൊക്കെ ഒരു ടെക്നിക്കാണ്. വേണേല്‍ കണ്ടു പഠിച്ചോ “ ഞാന് പറഞ്ഞു .

പെട്ടന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ ഒരു ചെറു ചൂട്. കൂടെ ഒരു നനവും. ഞാന്‍ ചെക്കനെ മെല്ലെ പൊന്തിച്ചു. ട്രൌസര്‍ മെല്ലെ താഴ്ത്തി. അപ്പോള്‍ ഇച്ചിരി മുഖത്തേക്കും ഒരു ചിന്ന പമ്പിംഗ്.

ഈശ്വരാ ചെക്കന്‍ പണി പറ്റിച്ചു . ശ്രീലങ്കന്‍ ഭൂപടവലുപ്പത്തില്‍ ഷര്‍ട്ടില്‍ മുള്ളിയിരിക്കുന്നു. മുഖം പുണ്യാഹം തളിച്ച് ശുദ്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മിസ്‌. മലപ്പുറം ചിരി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചിരി പൊട്ടിചിരിയായി മാറി . ആളുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവളുടെ ചിരി കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ മൂത്രമോഴിച്ചതുപോലെ ആണല്ലോ ..അവളാണെങ്കില്‍ ഒരു തരത്തിലും ചിരി നിര്‍ത്തുന്ന ലക്ഷണവും ഇല്ല. ഞാനാകെ ചമ്മി നാശകോശമായി . അപ്പോഴും അവള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. അത് കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ “മാനസീക നിലയില്‍ കുഞ്ഞോളങ്ങള്‍ മഞ്ഞ്ജീര മണിയുണര്ത്തി” കൊണ്ടിരുന്നു. ഹരികൃഷ്ണന്‍സ് സിനിമയില്‍ ജൂഹി ചൌള മമമൂട്ടിയുടെ പാന്റ് തുടയ്ക്കുന്ന സീന്‍ പോലെ ഒരു സീന്‍ ഞാന്‍ അവിടെ പ്രതീക്ഷിച്ചു. ആ പ്രതീക്ഷ മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ചമ്മലിന്റെ കുപ്പിച്ചില്‍ തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു പിന്നീട് ഓരോ നിമിഷവും. പിന്നെ ആ കുട്ടിയോട് ഞാന്‍ മിണ്ടാനെ പോയില്ല.

ഫ്ലൈറ്റിറങ്ങുംപോഴും പോകുമ്പോഴും എല്ലാം അവള്‍ എന്നെ നോക്കി . ലോകത്തില്‍ മൂത്രം തകര്‍ക്കുന്ന ആദ്യത്തെ പ്രണയ ദുരന്തമായിരിക്കണം അത്. അപ്പോഴും എന്റെ ഗതി കേടിനെ അവള്‍ എന്ജോയ് ചെയ്തു വീണ്ടൂം ചിരിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

പുറത്ത്‌ ഞാന്‍ കാറില്‍ കയറാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കളിയാക്കലിന്റെയും മാനക്കേടിന്റെയും ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ താഴ്ത്തിയ ശിരസ്സുയര്ത്തി ജെസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അപ്പോഴും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവളെന്നെതന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സമയത്തും അവളുടെ ചുണ്ടില്‍ കളിയാക്കിയ ചിരിയും എന്റെ ചുണ്ടില്‍ ആ കുരുത്തം കെട്ട ചെക്കന്റെ മൂത്രത്തിന്റെ പുളിയും ഉണ്ടായിരുന്നു..