അനിയൻ ബാവ ചേട്ടൻ ബാവ

ഇരുപത് കൊല്ലങ്ങൾക്കു മുന്നെയുള്ള ത്രിശൂരിലെ കൊച്ചു ഗ്രാമം. അങ്ങനെ പറയുകയാണെങ്കിൽ ഇടക്കയുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ ഒരു കുറവെ ആ നാടിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.   ഹരിശങ്കറിന്റെ സിൽസിലയും, കഥ മോഷ്ടിക്കുന്ന സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ സിനിമകളും, രഞ്ചിനി ഹരിദാസിന്റെ സ്റ്റാർ സിങ്ങറും ഇല്ലാത്ത കാലം.     ചെറുപ്പക്കാരുടെ പുരോഗമനം ബീഡിയിൽ നിന്ന് സിഗരറ്റിലേക്കും പരിണാമം സംഭവിക്കാത്ത യുഗം. കാക്ക തൂറിയതും പട്ടി മൂത്രമൊഴിച്ചതുമായ സർവേ കല്ലുകളും മീശ പിരിക്കാത്ത മോഹൻലാലും  പച്ച പെയിന്റ് അടിച്ച പ്രവാസി വീടുകളും, ദൂരദർശനിലെ തപ്പും തുടിയും,  അപ്പൂപ്പന്റെ ചുമലിൽ കയറി പൂരം കാണാൻ പോകുന്ന കുട്ടി ട്രൗസർ പയ്യന്മാരുമൊക്കെയുള്ള എന്റെ കൊച്ചു ഗ്രാമം. അവിടെ ഉള്ള രണ്ടു സഹോദരങ്ങളുടെ നിറമാർന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ബ്ളാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് കഥയാണു ഇവിടെ പറയുന്നത്.

കുടിയും കടവും തന്നെയായായിരുന്നു അവരുടെ മെയിനും സബ്ബും പാഠ്യ  വിഷയങ്ങൾ. ക്രിസ്തുവും കൃഷ്ണനും മുഹമ്മദ് നബിയും എല്ലാം ആട്ടിടയന്മാരായിരുന്നെന്നും അവർ വലിയ ആളുകളായത് താഴെക്കിടയിലുള്ള പണികൾ ചെയ്തിട്ടാണെന്നും അല്ലാതെ അന്നത്തെ കാലത്തെ സർക്കാരു പണി ചെയ്തിട്ടല്ലെന്നുമായിരുന്നു ഇവരുടെ അഭിപ്രായം. അതു കൊണ്ട് ഒരിക്കലും പഠിച്ച് ഒരു ജോലി ഇവർക്ക് താല്പര്യമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഇവരുടെ അമ്മ പാറുകുട്ടിയമ്മ ശിവനെ രണ്ടാം ക്ളാസിലും ശ്രീധരനെ അഞ്ചാം ക്ളാസിലും വച്ച് പഠിപ്പ് നിർത്തിച്ചു. അങ്ങനെ കാലക്രമേണ വലുതായപ്പോൾ നാട്ടിൽ തന്നെ വേനല്ക്കാലത്തു മാത്രം ചോരാത്ത ഒരു സെവൻ സ്റ്റാർ ചായക്കട തുടങ്ങി

സ്വന്തമായിട്ടു അടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ താൻ വാറ്റിയ പട്ട വില്ക്കാനുണ്ടാവില്ല എന്ന ശങ്കരേട്ടന്റെ ബിസിനെസ്സ് പോലെ ആയിരുന്നില്ല ഇവരുടെ സെറ്റ് അപ്.  ആയിരം തെങ്ങുള്ള നായർക്ക് പല്ലിന്റിടയിൽ കുത്താൻ ഈർക്കിലിയില്ല എന്ന് പണ്ടൊരു പഴഞ്ചൊല്ലുണ്ടല്ലൊ അതാണു  ശിവേട്ടന്റെയും ശ്രീധരേട്ടന്റെയും അവസ്ഥ. കാരണം ചായക്കടയുടെ മുതലാളിമാരായിട്ടു കൂടി ഒരു ചായ കുടിക്കാൻ അവർക്കു സമയം കിട്ടാറില്ല. ബീഡി, ചായ, പരിപ്പു വട എന്നീ പരമ്പരാഗത സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥ നില നിന്നിരുന്ന കാലഘട്ടമായതുകൊണ്ട് കടയിൽ അത്രക്കു തിരക്ക്. ചിക്കൻ എന്ന വാക്ക് പ്രചാരത്തിലാവാത്ത സമയത്ത് കോഴിയുടെ ഇംഗ്ളീഷ് അറിയാത്ത ഇവർ ആദ്യമായി എന്റെ നാട്ടിൽ തകരപ്പാട്ട അടിച്ചു നിവർത്തി കരിക്കട്ട കൊണ്ട് “എഗ്ഗ് മദർ കറി” എന്ന് പരിഷ്കരിച്ചെഴുതിയ കൂട്ടരാണെന്നു ഞാൻ പറയുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാവും ഇവരുടെ പുരോഗമന ചിന്താഗതി. അവർ ശ്രീരാമ ലക്ഷ്മണന്മാരെ പോലെയുള്ള മാതൃകാ ജ്യേഷ്ഠാനുജന്മാരായിരുന്നില്ല . മറിച്ച് രാവണനെ പോലെയുള്ള ശിവന്റെ കൂതറ സ്വഭാവങ്ങളെ സഹിച്ചിരുന്ന  വിഭീഷണ സമാനനായ അനുജനായിരുന്നു ശ്രീധരൻ.

തന്റെ വൈറ്റ് ലഗോൺ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്നത് ഗ്യാരണ്ടി മാലയാണെങ്കിലും പേരിൽ പൊന്നുള്ള പൊന്നമ്മ എന്ന വിറകു കൊണ്ട് വരുന്ന നാടൻ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ നിധി കുംഭത്തിനല്ലാതെ   ആ ചായക്കടയിൽ ആർക്കും തന്നെ കടം അനുവദിനീയമല്ലായിരുന്നു. പൊന്നമ്മക്ക് ഭക്ഷണം  ഫ്രീയായതിന്റെ കാരണം ശ്രീധരനോട് ചോദിച്ചാൽ പുള്ളി ചൂടാവും കാരണം ശിവനും ശ്രീധരനും ആകെ തല്ലു കൂടിയിട്ടുള്ളത് പൊന്നമ്മക്കു വേണ്ടി ആയിരുന്നു. പൊന്നമ്മ റൂട്ടിലിറങ്ങി ഗണപതികൈ കൊട്ടി തുടങ്ങിയത് ശിവേട്ടനിൽ അല്ലായിരുന്നു. വളിച്ചു പോകാത്ത ആ അടപ്രഥമൻ ശിവേട്ടൻ കോരി കുടിച്ചത് തുടങ്ങിയത് എന്നാണെന്ന് അന്നും ഇന്നും ആർക്കും അറിയാത്ത ഒരു വസ്തുതയാണ​‍്.  ഫ്രെഷ് അല്ലെങ്കിലും പുഴുകുത്തു പിടിക്കാത്ത ഒരിനം കാട്ടുമരത്തിന്റെ അഴകായിരുന്നു അവൾക്ക്. നാലു പടിപ്പുര വാതിലുകൾ ഒരുമിച്ച് കൂട്ടാവുന്ന ചിതലരിക്കാത്ത നിലമ്പൂർ കാട്ടിലെ തേക്കിന്റെ കടവണ്ണം എന്നുതന്നെ പറയാം. അവൾ കിരു കിരാ അരിയെറിഞ്ഞാൽ യുവ കോമളന്മാരായ നാട്ടിലെ ആയിരം കോഴികൾ തുരു തുരാ വീഴുന്ന  നാട്ടിൽ എങ്ങനെയാണു ശിവേട്ടൻ ഇവളെ വച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നത് കച്ചവടത്തിനായി കടക്ക് മുന്നിൽ കുഴിച്ചിട്ട കോഴിത്തലപോലെയുള്ള ആ രഹസ്യം  ഇതു വരെ ആർക്കും പിടികിട്ടിയില്ല.

ടാർപ്പായയിൽ വെള്ളം കെട്ടിനില്ക്കുന്നപോലെയുള്ള തന്റെ കുംഭവയറിൽ  വേണ്ടത്ര  പക്വത കുറവ് കാരണത്താൽ ആണവൾ അടുക്കാത്തത് എന്ന് ആരോ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ  പള്ളിപാടം വൈദ്യരെ കണ്ട്  ഭീഷണി പെടുത്തി പക്വത വക്കാൻ ഇല്ലാത്ത പക്വതാദിപഠഹം  വരെ വാങ്ങി കഴിച്ചു നോക്കി നമ്മുടേ ശ്രീധരേട്ടൻ, മഴയില്ലാത്ത ദിവസം നോക്കി ജൂൺ മാസത്തിലും മലയാളം പിണങ്ങണ്ട എന്നു കരുതി കർക്കിടകത്തിലും തുലാത്തിലും നേരം പുലരെ തന്നെ ശരീരം നന്നാക്കാൻ വേണ്ടി ഓടാൻ പോയി. എന്നിട്ടും നോ രക്ഷ.  പൊന്നമ്മ എന്ന ഫോട്ടോഷോപ്പ് സോഫ്റ്റ് വെയർ ശ്രീധരേട്ടന്റെ P3 സിസ്റ്റത്തിൽ ഇൻസ്റ്റാളായില്ല. മാത്രവുമല്ല അതു മനസ്സിലായ പൊന്നമ്മ മനസ്സിൽ ഒരു ശീമകൊന്ന കൊണ്ട് പെരുമാറ്റത്തിൽ ചെറിയ അതിരു സൂക്ഷിക്കുക കൂടി ചെയ്തു. എന്നി വിചാരിച്ച് തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ ശ്രീധരേട്ടൻ ക്ളീൻ ഷേവ് ചെയ്തു കളയാനൊ എല്ലാം നിർത്തി മുരിങ്ങൂർ ധ്യാന കേന്ദ്രത്തിൽ പോയി ഭജനയിരിക്കാനൊ  പോയില്ല. ജെറിയെ പിന്തുടരുന്ന ടോമിനെപോലെ വിടാതെ പിൻ തുടർന്നു. എന്നാൽ ആ ഉദ്യമങ്ങളെല്ലാം ശിക്കാരി ശംഭുവിന്റെ തോക്കിലെ ഉണ്ടപോലെ മാ ഫലേഷു കദാചന...

ഇതിനിടക്ക് പൊന്നമ്മയുടെ പൊന്നാങ്ങള പൊന്നപ്പൻ പെങ്ങളെ കുറിച്ചു ഓരോന്നു കേട്ടപോൾ കയ്യിൽ 30 മുഴം ചരടും കഴുത്തിൽ വെടിയുണ്ട ലോക്കറ്റുമിട്ട്  മാറഞ്ചേരി ഇന്ദുചൂടനു പടിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീധരേട്ടനെ ഒന്നു മെരട്ടി നോക്കി. “അതെന്റെ  ഹൈപ്പോതലാമസിന്റെ ആന്തരിക പ്രവർത്തനം മൂലമാടാ” എന്ന് പറയാണുള്ള ബുദ്ധി ശ്രീധരേട്ടനോ  അതു പറഞ്ഞാൽ  തന്നെ അതു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബുദ്ധി പൊന്നാങ്ങളക്കോ ഇലായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് കിഴിയോടു കൂടി ഒരു രണ്ടരക്കിലോ പൊന്നീച്ചയെയും കൊടുത്താണു ശ്രീധരേട്ടൻ പൊന്നപ്പനെ വിട്ടത്.  ശിവേട്ടൻ തേങ്ങ ഉടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ചിരട്ടയെങ്കിലും ഉടക്കണ്ടേ എന്ന ചിന്ത ശ്രീധരേട്ടനെ  സദാ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. മണ്ണണ്ണ ഒഴിക്കാത്ത പെട്രോൾ മാക്സിന്റെ മാന്റ്ല്  മുനിയുന്നതു പോലെ ഏട്ടത്തിയമ്മ എല്ലാ ദിവസം രാത്രി കരയുന്നതും    ശിവേട്ടന്റെ സ്വഭാവം നന്നാകാൻ വേണ്ടി മാസത്തിലൊരിക്കൽ കാടാമ്പുഴയിൽ പോയി മുട്ടറക്കുന്നതും ശ്രീധരേട്ടനു അറിയാം. അതാണെങ്കിൽ വേറൊരു വിഷമവും.


അന്നും പതിവു പോലെ എല്ലാരെം പറ്റിച്ച് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ പുള്ളി ഓവർ ടൈം എടുക്കാതെ ആറു മണിക്കു തന്നെ പഞ്ച് ചെയ്ത് നേരത്തെ പോയി. നമ്മുടെ ഗെഡീസ് രണ്ടു പേരും കച്ചവടമെല്ലാം പൊടി പൊടിപ്പിച്ചങ്ങനെ രാത്രിയായി. അവസാനയാത്രക്കാരെയും ഇറക്കി രോഹിണി ബസ്സിന്റെ ലാസ്റ്റ് ട്രിപ്പും പോയി. അന്നും പതിവു പോലെ കടയടക്കാൻ നേരത്ത് കണക്കുകൾ ശരിയാക്കി പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വച്ച് രണ്ടെണ്ണം അടിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണു​‍് രണ്ടു പേരും. ഉച്ചകോടി മുതൽ പിറ്റേന്നു ഉച്ചക്ക് അരക്കേണ്ട ചമ്മന്തിയുടേ വരെ വർത്തമാനങ്ങൾ നടക്കുന്ന സമയം. ശിവേട്ടൻ നാളെ കാലത്തു വന്നു സ്റ്റൗവ്വിനോട് മല്ലിടണ്ട എന്നു വിചാരിച്ചു അതിൽ മണ്ണെണ്ണ ഒഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  ശ്രീധരേട്ടനാകട്ടെ അന്നു ശങ്കരേട്ടൻ കൊണ്ടു വന്ന പട്ടചാരായത്തിന്റെ കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് ലേറ്റ് ചായയുടെയും, വിത്ത് ഔട്ട് ചായയുടെയും സ്ട്രോങ്ങ് ചായയുടെയും പാൽ പതകൾ പൊട്ടിയിരുന്ന രണ്ടു കുപ്പിഗ്ലാസിലും പട്ടയുടെ രസമുകുളങ്ങൾ പൊട്ടിച്ച് പകർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പെട്ടന്ന് റോഡിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം ശ്രീധരേട്ടനും ശിവേട്ടനും പട്ടയൊഴിപ്പും മണ്ണെണ്ണ ഒഴിപ്പും നിർത്തി. റോഡിലേക്ക് ശ്രീധരൻ ഇറങ്ങി ചെന്നു. ശിവൻ കടയുടെ ഇറയത്തു തന്നെ നിന്നു. ശിവനു പെട്ടന്നു ഒരു ഐഡിയ തോന്നി ഒരെണ്ണം ശ്രീധരൻ കാണാതെ അടിച്ചാൽ അവൻ എങ്ങനെ അറിയാൻ. കുറച്ചു വെള്ളം ഒഴിച്ചാൽ പോരെ. വേഗം ഒരെണ്ണം അടിച്ചു കുപ്പിയിൽ അതിനു സമാനമായി കുറച്ചു വെള്ളവും ഒഴിച്ചു. രാത്രിയിൽ ഏതോ ബൈക്ക് യാത്രക്കാരന്റെ ടയർ പഞ്ചറായതായിരുന്നു ശബ്ദം. ശ്രീധരൻ വരുന്നതു കാണാനില്ല. ശിവനു ഒന്നു കൂടെ അടിച്ചാലെന്താ എന്നുള്ള ഒരു ചിന്ത വേഗം ഒന്നു കൂടെ വെള്ളം ചേർത്തടിച്ചു.  

ശ്രീധരേട്ടൻ അയാൾക്ക് വർക് ഷോപ്പ് കാരന്റെ വീട് എവിടെയാണെന്നു കാണിച്ചു കൊടുത്ത് വരുമ്പോഴേക്കും ശിവേട്ടൻ കടിഞ്ഞൂൽ പ്രസവത്തിനു മുൻപ് പെണ്ണുങ്ങൾ ചർദ്ദിക്കുന്നതു പോലെ ചർദ്ദി തുടങ്ങിയിരുന്നു. 
“എന്താടാ..എന്തു പറ്റി ”
“പട്ടചാരായം  വ്യാജനാ എന്നാ തോന്നുന്നേ..നീയറിയാതെ ഞാൻ ഒന്നടിച്ചെടാ ”.
ആ സന്നിഗ്ദഘട്ടത്തിലും ശ്രീധരേട്ടൻ ദേഷ്യത്തോടെ മെല്ലെ വിളക്ക് ഗ്ളാസിനടുത്ത് കൊണ്ടു വന്നൊന്നു മണത്തു നോക്കി. നീ എന്തിനാടാ മണ്ണെണ്ണ കുടിച്ചത് എന്നു ചോദിച്ചു.
മണ്ണണ്ണയോ ഈശ്വരാ....എന്നു പറഞ്ഞതും അക്ഷയ തൃതീയ കണ്ടുപിടിച്ചതിന്റെ അവാർഡ് കിട്ടാത്തതിൽ മനം നോന്ത് ബോധം കെട്ട ജോയ് ആലൂക്കാസിനെ പോലെ ദേ കിടക്കുന്നു താഴെ...

പണ്ട് അഴുതയിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ ശിവേട്ടനു കിട്ടിയതു കല്ലിനു പകരം ഏതോ പാണ്ടി തമിഴന്റെ കീറിയ അടിവസ്ത്രം ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഡയല്യൂട്ട് ചെയ്യാൻ വെള്ളത്തിനു പകരം പുള്ളിക്ക് പെട്ടന്നു തപ്പിയപ്പോൾ കിട്ടിയതു സേവ്യേട്ടന്റെ റേഷൻ കടയിൽ നിന്നു കരിം ചന്തക്കു വാങ്ങിയ സ്റ്റൗവ്വിൽ ഒഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന നീല മണ്ണണ്ണ ആയിരുന്നു. ഏനക്കേട് വീണ്ടും വന്നു എന്നു സാരം.

കട്ടപാര വിഴുങ്ങിട്ടു ചുക്കു കഷായം കുടിപ്പിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല എന്നറിയാം എന്നാലും ആശുപത്രിയിലേക്കു വേഗം വണ്ടി വിളിച്ച് ഓടി
ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ച് 24 മണിക്കൂർ കഴിയാതെ എന്തെങ്കിലും പറയാനാവില്ലെന്നു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. ശിവേട്ടന്റെ ഭാര്യ രമണി ചേച്ചിയും രണ്ടു മക്കളൂം അവരവരെ കൊണ്ട് പാകമുള്ള ആമ്പിയറിൽ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ശിവേട്ടന്റെ ജീവിതം മംഗളം പാടാറായി എന്നു തോന്നിയ സമയം.

 ശിവേട്ടന്റെ അച്ഛൻ കൃഷ്ണൻ നമ്പ്യാർ പണ്ട് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ അമ്മിണി ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ചപ്പോൾ ഒരു മ്യൂച്ചൽ അണ്ടർ സ്റ്റാന്റിങ്ങിൽ എക്സ്റ്റ്രാ ലൈഫ് കൊടുത്ത പുണ്യം കൊണ്ടോ എന്തൊ ബോധം വീണു(വിശദാംശങ്ങൾ ചോദിക്കരുത്). ആ  സമയം എല്ലാരേം കണ്ട ശിവേട്ടൻ ശ്രീധരേട്ടനോട് ഒറ്റക്ക് സംസാരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞു. വാതിലടച്ച് ശ്രീധരേട്ടൻ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു.

“പോട്ടെ ഏട്ടാ ..സംഭവിച്ചത് സംഭവിച്ചു. വിഷമിക്കണ്ട ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയതു തന്നെ ഭാഗ്യം.”

ശിവേട്ടൻ ശ്രീധരേട്ടന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തിപിടിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണിൽ വെള്ളം നിറച്ചു. ഇടക്കിടെ ബോധം കെടാതിരിക്കാൻ ശിവേട്ടൻ 13 ന്റെയും പതിനേഴിന്റെയും പെരുക്കപട്ടിക അറിയാത്തതിനാൽ ഒന്നിന്റെയും രണ്ടിന്റെയും പട്ടിക മനസ്സിൽ ചൊല്ലി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു
“എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ടടാ..”
“എന്താടാ ഏട്ടാ..”
“ഞാൻ വന്നിട്ടേ ആ കുപ്പിയിലെ ബാക്കി തീർക്കാവുള്ളൂ ട്ടോ ...... അതോ ഏട്ടനെ ഇവിടെ ഇട്ട് നീ അതു ഒറ്റക്കു തീർക്കുമോടാ ...അങ്ങനെയെങ്കിൽ കല്ലു കിട്ടാത്ത ഗുളികനെ പോലെ എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ സമാധാനമുണ്ടാകില്ലടാ”

 പച്ചക്കായ അരിഞ്ഞാൽ വിരലുകൾ കറുക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഉപരിയായി ശ്രീധരേട്ടന്റെ മുഖം കറുത്തു.   പിന്നവിടെ നടന്നത് കുംഭകോണത്തെ കമ്പകെട്ടു മൽസരം പോലെ ഗംഭീര ബഹളമായിരുന്നു. ശ്രീധരേട്ടന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ സമയം ആശുപത്രിയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ട് തെറികൾ മുഴങ്ങി കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഹർത്താലാണെന്ന വിചാരമില്ലാതെ തകർത്തുപെയ്തിരുന്ന മഴപോലും ആ സമയം നാണം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. കാതുകൾ പൊത്തിക്കളഞ്ഞു.

* * * * * * ** * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
1, ആ തെറികൾ  കേട്ട ഒരു നേഴ്സ് അന്നു ആദ്യമായി ഊട്ടി ആപ്പിൾ കാപ്പിയിൽ മുക്കി കഴിച്ചു.
2, ആ മഹാന്മാരായ ചേട്ടനനുജന്മാരിൽ ശിവേട്ടൻ  എന്റെ അച്ഛനും ശ്രീധരേട്ടൻ എന്റെ ചെറിയച്ഛനും ആയിരുന്നു.
3, ആ സംഭവത്തോട് കൂടി സ്റ്റെപ്പിനിയായ പൊന്നമ്മയെ അച്ഛൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.
4, എന്റെ അമ്മ എന്നും പിന്നെ ഹാലൊജൻ ബൾബിന്റെ പ്രകാശം പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
5, അച്ഛന്റെ ഈ വക എല്ലാ ഉഡായിപ്പ് സ്വഭാവങ്ങളും ആ കുഞ്ഞു പ്രായത്തിൽ എന്നിലേക്ക് പരകായ പ്രവേശം നടത്തി.



കടപ്പാട്  : AMIT, ഗൂഗിള്‍